Jeszcze trzydzieści lat temu moja wyprawa po „te rzeczy” przypominała misję agenta wrogiego wywiadu i kończyła się szybkim lądowaniem w osiedlowym śmietniku. Dziś wibratory wyglądają jak dzieła sztuki z Apple Store, a kupuję je w pastelowych alejkach drogerii między proszkiem do prania a korektorem pod oczy. Dlaczego więc ja – dojrzała, świadoma kobieta z pięćdziesiątką na liczniku – wciąż próbuję rozpaczliwie przykryć ten nowoczesny symbol wolności... wielkim ręcznikiem papierowym? Moja przewrotna historia o tym, jak rynek zmienił się w pięć minut, a moja własna głowa wciąż potrzebuje na to chyba całych pokoleń.