PewnośćSiebie

Czy w naturyzmie można być… „zbyt naturalną”? 🤔 Jedna z Was napisała na stronie ciekawe pytanie, dotyczące: kolczyków w sutkach, braku stanika, naturalnego ciała bez „poprawek”… i spojrzenia innych ludzi na plaży. I nagle pojawia się pytanie: gdzie właściwie kończy się naturalność, a zaczyna „za dużo”? Bo z jednej strony mówimy: bądź sobą. A z drugiej… czasem czujemy na sobie czyjś wzrok i już nie jesteśmy takie pewne. Czy biżuteria na nagim ciele coś zmienia? Czy owłosienie to dziś odwaga czy wciąż „obciach”? I najważniejsze — czy w naturyzmie naprawdę jesteśmy wolne od ocen? To będzie bardzo kobiecy, szczery tekst. I mam wrażenie, że wiele z nas odnajdzie się w nim bardziej, niż się spodziewa… Gdzie dla Was jest ta granica… o ile w ogóle istnieje?

Stajesz na plaży. Czujesz słońce na skórze… i nagle pojawia się ta myśl: „Czy ktoś na mnie patrzy?” A zaraz potem kolejna: „Czy moje ciało jest wystarczająco dobre?” Znamy to. Kobiety częściej. Mężczyźni też – choć rzadziej o tym mówią. Ale co, jeśli prawda jest zupełnie inna niż ta, którą podsuwa nam głowa? Co, jeśli większość ludzi wcale nie patrzy tak, jak nam się wydaje? I co, jeśli największe spojrzenie… to to, które same kierujemy na siebie? W tym felietonie rozkładam ten temat na czynniki pierwsze – bez oceniania, bez udawania i bez „idealnych ciał”. Bo może chodzi o coś znacznie ważniejszego niż to, kto patrzy. O odwagę, żeby w końcu spojrzeć na siebie inaczej.