Tak sobie pomyślałam żeby opisać Wam typowy dzień z mojego życia, abyśmy tak jakoś bardziej się poznali. Abyście sobie nie myśleli, że po drugiej stronie ekranu fmartfona czy monitora komputera siedzi jakieś wredne babsko które tylko czeka aby się z Wami pokłócić z nudów i pewnie żyje zupełnie inaczej niż Wy :) Postaram się Wam opisać mój typowy dzień pracy tutaj i jak to wygląda z mojej perspektywy. Cały tekst będę pisała dzisiaj na raty, bo sama jeszcze nie wiem co się dzisiaj wydarzy :) Zapraszam do lektury :)

Przebodźcowani, zmęczeni wieczną rewią mody i uwięzieni w pogoni za idealnym kadrem z wakacji – współczesny urlop coraz częściej przypomina drugi etat. A gdyby tak rzucić to wszystko w cholerę, zostawić smartfon w namiocie i zrzucić z siebie absolutnie wszystko? Sprawdź, dlaczego w świecie wiecznego pędu naturyzm stał się ostateczną formą psychicznego detoksu, luksusem „odpuszczania” i najdoskonalszą wersją Slow Travel.

Opalanie „all inclusive” brzmi jak plan idealny — w końcu skoro zdejmujesz wszystko, to czemu nie złapać słońca wszędzie? Problem w tym, że Twoja skóra nie bierze udziału w tej fantazji. Ona działa według biologii. I jeśli jej nie zrozumiesz, bardzo szybko zamieni Twój relaks w lekcję pokory.

Są takie dni, kiedy lato nie puka do drzwi — ono po prostu wchodzi bez zaproszenia. Zostawia na stole miskę czereśni, rozchyla zasłony i każe zapomnieć o wszystkim, co „wypada”. W powietrzu wisi burza, skóra lepi się od ciepła, a ubrania nagle wydają się najbardziej zbędnym wynalazkiem człowieka. I właśnie wtedy, gdzieś między jednym pestkowym strzałem a pierwszym grzmotem, zaczyna się coś więcej niż tylko upał. Zaczyna się moment, w którym przestajemy udawać — nawet jeśli tylko na jedno, nagie popołudnie.

Dlaczego użytkownicy chętniej oglądają zdjęcia niż wchodzą w dyskusje? Dlaczego oceny i szybkie reakcje zastępują rozmowę? Patrząc na aktywność naszej strony, łatwo zauważyć pewien powtarzający się schemat: galerie przyciągają uwagę, ale komentarze milkną. Czy to oznacza brak zainteresowania? A może tylko zmianę sposobu uczestnictwa w społeczności? W tym felietonie zastanawiam się, czy brak słów naprawdę oznacza brak obecności — czy może po prostu nauczyliśmy się być razem w inny sposób niż kiedyś.

Dlaczego na plażach naturystycznych coraz częściej widać głównie osoby 40+? Czy młode pokolenie naprawdę odwraca się od naturyzmu, czy może… po prostu żyje nim inaczej? W tym felietonie przyglądam się temu zjawisku bez prostych odpowiedzi i bez łatwych ocen. Trochę ironii, trochę obserwacji z życia i sporo pytań, które nie dają spokoju, gdy raz się je zauważy. Bo może problem wcale nie polega na tym, że młodzi „nie chcą”. Może chodzi o to, że świat, w którym dorastali, zmienił sposób, w jaki w ogóle podchodzimy do ciała, prywatności i wolności. Zapraszam do lektury — i do własnych wniosków.

Krótki wywiad z naszą serdeczną przyjaciółką Izą, którą mamy teraz przyjemność gościć w swoim domu na weekend. Zapraszam do lektury.

Czy religia naprawdę boi się nagiego człowieka? Od rajskiej niewinności po współczesne plaże naturystów – spór o ciało trwa od tysięcy lat. W naszym tekście przyglądamy się Biblii, historii chrześcijaństwa i współczesnej kulturze, by odpowiedzieć na pytanie, które wciąż budzi emocje: czy wiara i naturyzm muszą stać po przeciwnych stronach? A może konflikt istnieje tylko w naszych lękach?

Plaża nudystów to nie egzotyczne widowisko ani wakacyjna atrakcja dla spragnionych sensacji. To zwykła przestrzeń — tylko bez kostiumów. A skoro zwykła, rządzi się zasadami. Co tam zwyczajnie nie wypada? Nie chodzi o nagość. Chodzi o spojrzenia, komentarze, telefon wyciągany w złym momencie i przekonania, które przynosimy ze sobą w torbie plażowej. Ten tekst nie jest regulaminem. To raczej mapa subtelnych granic — bez moralizowania.

Czy ciało naprawdę musi być oceniane? Czy nagość w lesie to prowokacja, czy powrót do natury? W swoim najnowszym felietonie odkrywam, jak książka ‘Seks w wielkim lesie’ łączy praktyczne wskazówki z refleksją o naturyzmie, wolności ciała i intymności w zgodzie z przyrodą. Zapraszam do lektury!

Plaże nudystów nie są tym, czym się wydają. To nie prowokacja ani ekscentryzm, lecz przestrzeń, w której ciało staje się naturalne, a wolność i akceptacja – codziennością. Dlaczego ludzie naprawdę tam chodzą? Ten felieton odkrywa prawdę o nagości w świecie, który uczy nas wstydu i porównań.

Szukając wakacji w Chorwacji, trafiłam nie na hotel ani apartament, ale na… polską debatę o nagości. Jedni pisali o spokoju plaż FKK i wolności od uprzedzeń, inni o szoku, ekshibicjonizmie i moralnym upadku cywilizacji. Ten tekst to podróż przez internetowe emocje — od oburzenia, przez absurd, aż po refleksję, że nagość mówi więcej o naszych lękach niż o samych naturystach. Jest to także zmierzenie się z pytaniem: czy naprawdę tak bardzo boimy się ciała?