Latest Posts 1 RSSFri, 26 Jun 2026 10:02:33 GMTCoś mi chyba chodzi po pośladku... o teraz po drugim... Nie, to on... tradycyjne buzi na dzień dobry... w... pupę. Zawsze tak robi... do dzisiaj nie wiem dlaczego... Nawet nigdy nie pytałam. Może nie chcę go speszyć, bo... bardzo to lubię. Otwieram oko... i słyszę... wstawaj, wstawaj... ja wychodzę... Potem dwa lekkie klapsy w każdy pośladek dłonią... czuję jak moje pośladki ruszają się w tym momencie jak galaretka owocowa... PoranekSpałam... Myślałam, że będzie gorzej bo już się zaczęło... Upał... Ukrop... Piekło... zwał jak zwał w każdym razie nie gorąco ale bardzo gorąco ma być. Klima?... nie nie posiadam... Zlikwidowaliśmy ze względów zdrowotnych... Wentylatorki... tak owszem... Ale w nocy nie lubię... szumią...Przekręcam się na plecy i rozkładam się na całym łóżku w figurę aniołka... Tak jak to się robi na śniegu dla zabawy... Przyjemne powietrze... rześko... chłodnawo jeszcze... bosko... Nareszcie bez bielizny... Miałam "te dni"... trzeba było spać w majtach... Teraz prawie na miesiąc spokój...Patrzę w sufit... Jasno... wcześnie... która to?... 6-ta... Jeszcze chwilę poleżę... pomyślę...Spoglądam z powrotem na budzik... 7 !!! Ja spałam ! Przysnęłam... Czas wstawać...Siadam na łóżku... kapcie... Gdzie do cholery są moje kapcie... gdzie? Myślę, ale ciężko mi to idzie bo zaspana jestem bardzo. No... tak mam. Z godzinkę zejdzie... zanim zaskoczę i mój mózg połączy się z moim ciałem. Nie wiem czy się przyznać ale... rano zdarza mi się nie trafiać między futryny drzwi... Podobno to bardzo śmiesznie wygląda z boku... ale mnie wtedy boli jedno ramię albo drugie :)W myślach odtwarzam wczorajszy koniec dnia aby odszukać na tym "filmie" kapci. Są... a przynajmniej muszą tam być w... łazience. Tak już pamiętam... Brałam prysznic i wyszłam do pokoju po koszulkę nocną boso i już zostałam...Idę do łazienki... są! Zakładam i staję przed lustrem. Patrzę tradycyjnie na swoją twarz i odruchowo naciągam skórę tu i ówdzie. Sprawdzam wory pod oczami i zastanawiam się czy nie są dzi... Read more

]]>Fri, 26 Jun 2026 10:02:33 GMTWakacyjny wyścig szczurów, czyli dlaczego tradycyjne urlopy nas męcząZnasz ten scenariusz? Cały rok czekasz na ten jeden, wyśniony urlop. Odliczasz dni, pakujesz walizki z precyzją chirurga, aż w końcu docierasz nad morze, wchodzisz na plażę i... czar pryska. Zamiast szumu fal wita Cię ryk disco polo z czyjegoś głośnika, zapach smażonej flądry wymieszany z goframi i bezwzględna, bałtycka wojna na parawany. Zaczyna się urlop, a wraz z nim – paradoksalnie – kolejny stres.Tradycyjne wakacje w wersji „tekstylnej” coraz częściej przypominają korporacyjny wyścig szczurów przeniesiony na piasek. Musisz nie tylko wywalczyć swoje dwa metry kwadratowe autonomii przed dziewiątą rano. Musisz też odpowiednio wyglądać. Nowy strój kąpielowy zgodny z trendami na ten sezon? Jest. Odpowiednio wciągnięty brzuch na wypadek, gdyby sąsiad z koca obok spojrzał za blisko? Jest. Smartfon w pogotowiu, by uchwycić idealny kadr na Instagrama i udowodnić światu, że bawisz się doskonale? Obowiązkowo.W efekcie zamiast odpoczywać, nieustannie przetwarzamy bodźce i gramy w grę pod tytułem „jak widzą mnie inni”. Wracamy z takiego wyjazdu z galerią zdjęć pełną filtrów i... potwornym zmęczeniem materiału. Nasza głowa wcale nie miała wolnego. Cały czas była na scenie, pilnując, by kostium leżał idealnie, a pancerz z ubrań i społecznych oczekiwań ani na chwilę się nie zsunął. Nic dziwnego, że w pewnym momencie pojawia się ta cicha, desperacka myśl: A gdyby tak rzucić to wszystko w cholerę i po prostu... zniknąć?JOMO zamiast FOMO – luksus odpuszczania w wersji FKKŻyjemy w permanentnym stanie FOMO (Fear of Missing Out), czyli panicznego lęku, że coś nas ominie. Musimy być na bieżąco z wiadomościami, zaliczyć najmodniejsze knajpy z TikToka, odhaczyć punkty widokowe z przewodnika i – co najważniejsze – natychmiast zameldować się w sieci. Ten cyfrowy smycz trzyma nas krótko nawet wtedy, gdy na horyzoncie szumi morze. Odpowiedzią na to psychiczne uwiązanie stał się nowy trend lifestylowy: JOMO (Joy of Missing... Read more

]]>Thu, 25 Jun 2026 23:10:19 GMTPrawda, której nikt nie mówi wprostRozbierasz się. Kładziesz na słońcu.I pojawia się ta myśl:„To może w końcu opalę się równo?”Brzmi niewinnie.Problem w tym, że Twoje ciało ma na ten temat zupełnie inne zdanie.Są miejsca, które znają słońce: ręce, twarz, kark.I są takie, które przez większość życia funkcjonują w trybie:„zero ekspozycji, zero przygotowania”Czyli:brak naturalnej adaptacji do UVniższa tolerancja na promieniowaniewiększa podatność na mikrouszkodzeniaTo nie jest „delikatność”.To jest biologiczna nierówność startu.I jeśli ją zignorujesz — skóra bardzo szybko Ci o tym przypomni.SPF – filtr prawdy (dosłownie)Powiedzmy to jasno:„Opalanie bez filtra” nie jest naturalne. Jest ryzykowne.I nie — nie chodzi o straszenie.Chodzi o fakty, które większość ignoruje.Minimum, które robi różnicę:SPF 30–50 (dla wrażliwych stref: zawsze bliżej 50)ochrona UVA + UVBreaplikacja co 2 godziny (albo częściej po kąpieli)Najczęstsze błędy:„Posmarowałem raz i wystarczy”„Przecież jestem tylko chwilꔄTam się nie spalę”Spoiler: właśnie tam się spalisz.Pro tip (który robi 80% roboty):Smaruj wolniej, niż Ci się wydaje, że trzeba.To nie jest sprint — to precyzyjna robota.Adaptacja, nie ambicjaNajwiększy błąd początkujących (i nie tylko):„Jest okazja, to korzystam na maksa.”Efekt?dzień 1: euforiawieczór: pieczeniedzień 2: unikanie siedzeniaJak robić to dobrze:start: 10–15 minut pełnej ekspozycjipotem: stopniowe wydłużanieśrodek dnia: cień > ambicjarotacja pozycji (plecy/brzuch), zamiast „leżę i czekam”Twoja skóra uczy się słońca.Ale potrzebuje czasu, nie presji.Mapa ryzyka: gdzie najłatwiej o wpadkęNie tylko „te oczywiste miejsca” są problemem.Lista obszarów, które regularnie zaskakują:pośladkidolna część plecówwewnętrzne udaokolice intymnestopy (góra + palce!)kark i uszyDlaczego właśnie one?Bo:rzadko są eksponowanełatwo je pominąć przy aplikacji SPFmają cieńszą lub bardziej wrażliwą skóręA słońce działa równo.Ty — już niekoniecznie.Aftercare – moment, w którym większość odpadaPrawda ... Read more

]]>Wed, 24 Jun 2026 21:53:12 GMTLato, które zaczyna się od pestki czereśniLato rzadko zaczyna się wtedy, kiedy mówi o tym kalendarz. Ono przychodzi znacznie wcześniej — cicho, trochę nieśmiało, ale bardzo konkretnie. Najpierw pojawia się smak. Słodki, lepki, lekko cierpki. Czereśnie. Te pierwsze, kupione gdzieś po drodze, jedzone jeszcze przed umyciem, z pestkami odkładanymi byle gdzie — na parapet, na talerz, na chwilę zapomnienia. I nagle człowiek łapie się na tym, że siedzi przy otwartym oknie, z dłonią pobrudzoną sokiem, i myśli: „to już”.Bo lato nie zaczyna się w datach. Ono zaczyna się w ciele. W tym pierwszym momencie, kiedy przestaje być chłodno, a zaczyna być… za ciepło na wszystko. Za ciepło na długie spodnie, za ciepło na zamknięte okna, za ciepło na udawanie, że komfort nie ma znaczenia. To taki moment graniczny — jeszcze nie pełne rozleniwienie, ale już wyraźna zapowiedź, że zaraz coś się zmieni.Czereśnie są tylko pretekstem. Tak jak pierwszy wentylator wyciągnięty z szafy, pierwsza noc, kiedy trudno zasnąć, i pierwsze „a może by tak…” — bez kończenia zdania. Bo lato działa trochę jak przyzwolenie. Daje ciche pozwolenie na to, żeby odpuścić. Nie wszystko, nie od razu, ale krok po kroku. Najpierw buty, potem skarpetki, potem kolejne warstwy — aż w końcu zostaje coś znacznie prostszego niż styl czy wizerunek.Zostaje człowiek. Taki, który siedzi przy stole z miską czereśni i nie do końca wie, czy bardziej cieszy go ich smak, czy to, że nagle nic już nie musi.30 stopni prawdyJest taki moment w roku, który można by spokojnie nazwać „30 stopni prawdy”. To właśnie wtedy kończą się wszystkie nasze eleganckie deklaracje o stylu, klasie i „odpowiednim ubiorze do okazji”. Bo kiedy termometr zaczyna zbliżać się do tej magicznej granicy, nagle okazuje się, że jedyną okazją jest… przetrwanie.Wystarczy rozejrzeć się dookoła. Ludzie, którzy jeszcze miesiąc temu starannie dobierali garderobę, nagle wychodzą z domu w tym, co jeszcze niedawno uznaliby za „strój tylko do wyniesienia śmieci”. Klapki, luźn... Read more

]]>Mon, 22 Jun 2026 18:20:15 GMTObserwacja, która zainicjowała tematOstatnio coraz częściej łapię się na jednej, dość ciekawej obserwacji związanej z funkcjonowaniem naszej strony. Przeglądając statystyki i codzienną aktywność użytkowników, widzę wyraźny schemat: galerie zdjęć przyciągają dużą uwagę, oceny są chętnie wystawiane, ale gdy przychodzi do dyskusji – zapada cisza.Nie jest to jednorazowe zjawisko, raczej powtarzający się rytm. Jakbyśmy wszyscy chętnie „byli obecni”, ale już niekoniecznie chcieli się wypowiadać.I wtedy pojawia się pytanie, które nie daje mi spokoju:czy jesteśmy jeszcze społecznością, czy już tylko miejscem, które się ogląda?Naturalna „cicha większość” internetuZ czasem zaczęłam patrzeć na to zjawisko szerzej i mam wrażenie, że nie dotyczy ono wyłącznie naszej strony, ani nawet samego naturyzmu. To raczej sposób, w jaki funkcjonuje współczesny internet.Od lat mówi się o tzw. „cichej większości” – użytkownikach, którzy korzystają z treści, ale nie zostawiają po sobie żadnego śladu. Czytają, oglądają, przeglądają, czasem klikną „lubię to” albo wystawią ocenę, ale rzadko wchodzą w rozmowę.W praktyce oznacza to, że aktywnych komentujących jest tylko niewielka część wszystkich odwiedzających. Reszta pozostaje niewidoczna, choć to właśnie ona często stanowi większość odbiorców.I nie ma w tym nic dziwnego ani nowego. Internet od dawna działa w taki sposób – tylko nasze wyobrażenie o „społeczności online” bywa inne, bardziej rozmowne, bardziej żywe, niż pokazuje rzeczywistość.Może więc pytanie nie brzmi: dlaczego ludzie nie piszą?Tylko raczej: dlaczego wciąż spodziewamy się, że będą?Dlaczego zdjęcia wygrywają z tekstemGdy przyglądam się aktywności użytkowników, trudno nie zauważyć jeszcze jednej rzeczy: obrazy zawsze przyciągają większą uwagę niż słowo pisane. Galerie są przeglądane szybko, intuicyjnie, niemal odruchowo, podczas gdy dyskusje wymagają już zatrzymania się na chwilę i wejścia w inny tryb myślenia.Zdjęcie działa natychmiast. Nie wymaga interpretacji, nie stawia warunk... Read more

]]>Mon, 22 Jun 2026 09:50:46 GMTWyobraź sobie słoneczny dzień na plaży naturystycznej. Cisza, spokój, szum fal, ludzie rozłożeni na ręcznikach… i coś jeszcze. Coś, czego nie da się nie zauważyć już po kilku minutach.Średnia wieku? Powiedzmy delikatnie: zdecydowanie bliżej emerytury niż studiów.I nagle pojawia się to pytanie — trochę niewygodne, trochę prowokujące, ale coraz trudniejsze do zignorowania: gdzie właściwie są młodzi?Czy to przypadek? Zbieg okoliczności? A może znak czasu?Bo jeśli przyjrzeć się uważniej, naturyzm — ten z założenia wolny, otwarty i ponadczasowy — zaczyna wyglądać jak klub dla wtajemniczonych po czterdziestce. I nie chodzi o to, że to źle. Bardziej o to, że… coś tu się wyraźnie zmieniło.Czy młode pokolenie naprawdę omija naturyzm szerokim łukiem? A może po prostu przestało do niego pasować?Mit czy rzeczywistość? Czyli gdzie naprawdę są młodzi?Zanim jednak zaczniemy bić w dzwony alarmowe i ogłaszać, że naturyzm stał się „klubem 50+”, warto na chwilę zwolnić i spojrzeć na sprawę bez emocji. Bo wbrew pozorom odpowiedź na pytanie „gdzie są młodzi?” nie jest aż tak jednoznaczna, jak mogłoby się wydawać między jednym ręcznikiem a drugim.Czy młodego pokolenia naprawdę tam nie ma?A może po prostu… nie funkcjonuje tak, jak je sobie wyobrażamy?Bo jeśli dobrze się rozejrzeć, młodsze osoby jednak się pojawiają. Nie zawsze w oczywisty sposób, nie zawsze tam, gdzie spodziewałby się tego ktoś, kto pamięta czasy, gdy „naturyzm” oznaczał przede wszystkim konkretne miejsce, zasady i wspólnotę. Dziś to wygląda inaczej.Młodzi są raczej „rozproszeni” niż „obecni”. Pojawiają się w parach, czasem w małych grupach, często na obrzeżach głównego nurtu. Nie zawsze chcą być częścią środowiska jako takiego. I co ciekawe — nie zawsze nawet potrzebują, żeby je tak nazywać.To pokolenie, które nie wchodzi w coś dlatego, że istnieje etykieta. Nie potrzebuje przynależności, żeby coś przeżyć. Jeśli już decyduje się na doświadczenie naturystyczne, to raczej w trybie „tu i teraz”, a nie „od dziś jestem natury... Read more

]]>Mon, 22 Jun 2026 06:40:08 GMTDzisiaj mam dla Was wywiad z naszą serdeczną przyjaciółką Izą, która opowie nam jak się zaczęła jej przygoda z naturyzmem. Przepraszam Was wszystkich za brak profesjonalizmu ale... ja nie mam doświadczenia w tej kwestii i opisałam wszystko po prostu tak jak było.- Cześć Iza, miło Cię znowu u nas gościć.To ja dziękuję za zaproszenie, bardzo się cieszę, że w końcu mogliśmy się razem spotkać po wielu latach.- No tak trochę tego czasu upłynęło...to prawda...ile to już będzie? 9, 10, lat?Nie... 8... jakoś tak....- No dobrze... może na początek przedstawisz się naszym użytkownikom. Oni na pewno też chcieliby Cię lepiej poznać.Cześć, jestem Iza mam....a muszę mówić ile mam lat... ha ha ha- Nie, oczywiście że nie :)No tak... bo wiesz, nie wiem czy to się mówi, bo jeszcze nikt ze mną nie przeprowadzał wywiadu... ha ha haNo dobrze...to może jeszcze raz...Cześć jestem Iza, mam 43 lata, urodziłam się i mieszkam teraz we Wrocławiu...Tyle wystarczy?- Jednak chyba zapomniałaś o czymśO czym?- Że Jesteś naturystką, nudystką?Ach tak...faktycznie...jestem naturystką i to bardzo zagorzałą....- No dobrze...więc przejdźmy do podstawowego pytania...jak zaczęła się Twoja przygoda z naturyzmem?A to całkiem banalnie...poznałam kiedyś kolegę na forum rowerowym gdzie ludzie umawiają się na jazdę na rowerze. No... bo ja... jestem miłośniczką uprawiania tego sportu i to bardzo...zresztą sama wiesz. Ten chłopak bardzo mi podpasował bo lubił jeździć po takich samych trasach jak ja czyli....leśne dukty, polne drogi i ogólnie trasy w otoczeniu przyrody...bo ja to kocham...kocham przyrodę....Jeździliśmy razem sporo i rozmawialiśmy na różne tematy. Okazało się, że on jest zagorzałym naturystą...Ja kompletnie nie wiedziałam wcześniej co to jest. No... słyszałam o nudystach i piosence Wodeckiego ale nigdy nie miałam z tym styczności.Z jego opowiadań wynikało, że naturyzm to też bliski kontakt z naturą, przyrodą i może bardziej niż rowerowe wycieczki. Po kilku takich opowieściach zaczęłam się tym interes... Read more

]]>Sat, 25 Apr 2026 20:50:47 GMTWstępCiało między sacrum a podejrzeniemCzy religia i naturyzm naprawdę się wykluczają? Pytanie to powraca regularnie – w mediach, w rozmowach prywatnych, w komentarzach internetowych. Dla jednych odpowiedź wydaje się oczywista: religia kojarzy się ze skromnością, powściągliwością, a nawet z dystansem wobec cielesności. Naturyzm natomiast – z nagością, swobodą, powrotem do natury. Zderzenie tych dwóch światów wydaje się nieuniknione.A jednak rzeczywistość okazuje się bardziej złożona.W kulturze Zachodu ciało od wieków znajduje się w napięciu pomiędzy afirmacją a podejrzeniem. Bywało wychwalane jako arcydzieło stworzenia, przedstawiane w sztuce sakralnej, rzeźbione w marmurze i malowane na sklepieniach świątyń. Jednocześnie to samo ciało stawało się przedmiotem kontroli, dyscypliny, moralnych ostrzeżeń i społecznych regulacji. W historii chrześcijaństwa – podobnie jak w innych religiach – można odnaleźć zarówno głęboki szacunek dla cielesności, jak i nurty, które traktowały ją z nieufnością.Naturyzm, który wyłonił się w nowoczesnej Europie jako odpowiedź na industrializację i rosnące oddzielenie człowieka od natury, postawił ciało w centrum doświadczenia wolności. Nagość w jego rozumieniu nie jest prowokacją ani manifestem erotycznym, lecz próbą powrotu do prostoty i autentyczności. To gest zrzucenia nie tylko ubrania, lecz także społecznych masek.W tym miejscu rodzi się pytanie zasadnicze:czy napięcie między religią a naturyzmem wynika z samej istoty religii, czy raczej z historycznych i kulturowych interpretacji ciała?Warto zauważyć, że spór ten dotyczy nie tyle nagości jako takiej, ile znaczenia, jakie jej nadajemy. Współczesna kultura masowa niemal automatycznie seksualizuje ciało. Reklama, media, popkultura – wszystkie one uczyniły z nagości narzędzie przyciągania uwagi i wzbudzania pożądania. W takim kontekście każda forma publicznej nagości budzi podejrzenie. Jeśli jednak oderwiemy ją od erotyki i spojrzymy na nią jako na stan naturalny, sytuacja staje się mnie... Read more

]]>Wed, 25 Feb 2026 00:31:09 GMTPoranek. Słońce jeszcze nie zdążyło stać się bezlitosne, piasek jest chłodny, morze spokojne. Kilka osób czyta książki, ktoś właśnie rozkłada ręcznik, ktoś inny wraca z wody, strzepując krople z ramion. Cisza ma tu inny wymiar – nie jest martwa, jest zwyczajna.I wtedy pojawia się on. Albo oni. Para. Rodzina. Samotny turysta. W kąpielówkach. Z torbą przewieszoną przez ramię i miną, która mówi: „No dobrze… zobaczmy, co tu się dzieje”.Pierwsze spojrzenie – szybkie.Drugie – dłuższe.Trzecie – już bezczelne.Głowa obraca się jak peryskop. Oczy pracują intensywniej niż na safari. Telefon zaczyna niebezpiecznie wysuwać się z kieszeni.I wtedy wiadomo, że za chwilę ktoś zrobi coś, czego na plaży nudystów robić po prostu nie należy.Bo plaża naturystyczna to nie spektakl. To nie reality show. To nie teren eksperymentalny dla spragnionych sensacji. To zwykła przestrzeń publiczna, tylko bez kostiumów.A skoro to przestrzeń społeczna, ma swoje niepisane zasady. I warto je znać, zanim rozłoży się ręcznik.Nie patrz jak na safariTo najczęstszy błąd. I najbardziej widoczny.Wpatrywanie się. Mierzenie wzrokiem. Skanowanie sylwetek jakby były eksponatami w galerii „Różnorodność ludzkiego ciała – edycja letnia”.Plaża naturystów nie jest rezerwatem egzotycznych gatunków. Nikt nie przyszedł tu być oglądany jak atrakcja turystyczna. Nagość w tym miejscu jest tak samo neutralna jak kostium kąpielowy na zwykłej plaży.Paradoks polega na tym, że im bardziej ktoś się gapi, tym bardziej zdradza własne skrępowanie.Patrzeć można. Wpatrywać się – nie.Różnica jest ogromna i wszyscy ją czują.Nie fotografuj. Naprawdę.„Ale ja tylko zachód słońca.”„Ale ja tylko zrobię selfie.”„Ale przecież nikogo nie widać.”Na plaży naturystów telefon z aparatem działa jak alarm. Nawet jeśli intencje są niewinne, niepewność pozostaje. Nikt nie ma obowiązku zastanawiać się, czy przypadkiem nie znalazł się w czyimś kadrze.Zaufanie jest fundamentem takich miejsc. Ludzie przychodzą tu z przekonaniem, że ich prywatność nie stani... Read more

]]>Fri, 20 Feb 2026 10:18:42 GMTNiedawno dostałam od znajomych książkę. Spojrzałam na okładkę i przez chwilę zastanawiałam się, czy to żart. Tytuł brzmiał prowokacyjnie: „Seks w wielkim lesie”. Ale już po pierwszych stronach okazało się, że to nie jest ani poradnik erotyczny w klasycznym sensie, ani sensacyjna opowieść. To połączenie eseju o ciele i przyrodzie z praktycznym przewodnikiem dla kochanków na łonie natury.Książka opisuje, jak można doświadczać intymności w lesie w sposób odpowiedzialny i świadomy. Autor, botanik i badacz przyrody, nie daje prostych recept na „seks w terenie”, lecz dzieli się praktycznymi wskazówkami, które pomagają być w zgodzie z naturą i z innymi:Wybór odpowiedniego miejsca – autor podpowiada, że najlepiej szukać polan osłoniętych od głównych ścieżek, w gęstym podszyciu, lub w miejscach naturalnie oddzielonych od innych ludzi.Elementy przyrody sprzyjające intymności – omszałe pnie, naturalne wgłębienia w terenie, miękka ściółka lub podłoże z igliwia mogą pełnić funkcję komfortowego „podłoża”.Ostrożność wobec otoczenia – warto liczyć się z nierównym terenem, gałęziami, owadami i wilgocią, aby doświadczenie było bezpieczne i przyjemne.Legalność i etyka obecności – autor przypomina, że przebywanie w naturze wiąże się z szacunkiem dla innych ludzi, własności prywatnej i przyrody; intymność w miejscach publicznych może naruszać prawo, dlatego należy wybierać miejsca dyskretne i szanować otoczenie.Książka nie jest więc wyłącznie przewodnikiem „jak zrobić coś zakazanego w lesie”. Jej prawdziwa siła polega na tym, że łączy praktyczne porady z refleksją nad relacją człowieka z naturą i jego własnym ciałem. Seks i nagość pojawiają się jako naturalne elementy życia, wpisane w rytm przyrody, a nie jako spektakl czy prowokacja.Dla czytelników zainteresowanych naturyzmem to ważny punkt wyjścia: pokazuje, że ciało w naturze nie musi być erotyzowane ani oceniane, że nagość może być neutralna, a intymność – świadoma i zgodna z otoczeniem.Las jako przestrzeń bez kamer i normW książce ... Read more

]]>Tue, 17 Feb 2026 23:05:59 GMT