- · 61 znajomych
-
86 obserwujących
Czy mężczyźni naprawdę wiedzą, co podoba się kobietom?
Mężczyzna wie, kobieta jeszcze nie wie, że tego chce!
„Ja tam wiem, czego kobiety chcą!” – oznajmia czasem mężczyzna tonem człowieka, który właśnie odkrył lekarstwo na wszystkie problemy świata, rozwiązał zagadkę wszechświata i przy okazji znalazł klucze, których szukał od trzech dni. Nie ma znaczenia, czy ma za sobą dwie randki, jedno małżeństwo, trzy komedie romantyczne i burzliwą debatę z kolegą przy piwie. On po prostu wie. A jeśli któraś z nas nieśmiało zasugeruje, że jest inaczej, cóż – najwyraźniej sama jeszcze nie odkryła, czego tak naprawdę potrzebuje!
Nasz bohater potrafi bez mrugnięcia okiem wyjaśnić, co lubimy, co nas zachwyca, czym można nam zaimponować i jaki prezent z pewnością wywoła u nas euforię. Jego wiedza bywa imponująca, choć jej źródła nie zawsze budzą równie wielki podziw. Czasem pochodzi z własnego doświadczenia sprzed kilkunastu lat, czasem z opowieści kolegi (tego, co to „zna się na kobietach”, choć od pięciu lat jest singlem), a czasem z filmu, w którym główny amant zdobył serce pięknej nieznajomej, wręczając jej bukiet róż i rzucając trzy odpowiednio dobrane zdania. Bywa też, że cała teoria opiera się na jednej kobiecie, która kiedyś uśmiechnęła się do niego na plaży. I proszę bardzo – materiał badawczy zebrany, wnioski wyciągnięte, można otwierać przewód doktorski!
Najbardziej rozbrajające jest jednak to, że niektórzy panowie potrafią z niezwykłą pewnością wygłaszać wykłady o naszych potrzebach, choć zapytani o własne oczekiwania nagle zaczynają się drapać po głowie. Doskonale wiedzą, co kobieta powinna doceniać, jak powinna reagować i co powinno ją uszczęśliwiać. Schody zaczynają się przy prostym pytaniu: „A skąd właściwie wiesz, że ona właśnie tego chce?”. Wtedy zapada pełna godności cisza, po której pada argument ostateczny: „No przecież to widać!”.
Oczywiście, nie każdy mężczyzna jest takim samozwańczym profesorem od kobiecej natury. Wielu panów potrafi świetnie słuchać, uważnie obserwować i – co najważniejsze – bez kompleksów przyznać, że nie wszystko wie (i to akurat jest niesamowicie pociągające!). Jednak nawet tym najlepszym zdarza się czasem pomylić własne wyobrażenia z naszymi rzeczywistymi oczekiwaniami. Czy naprawdę tak dobrze znają nasz gust, czy po prostu bardzo chcą wierzyć, że wreszcie rozgryźli ten skomplikowany szyfr?
W końcu instrukcję obsługi nowego ekspresu do kawy można przeczytać, zerknąć na schemat i nacisnąć odpowiedni przycisk. Z nami jest trochę trudniej. Nie ma jednego uniwersalnego modelu, a metoda prób i błędów potrafi przynieść efekty, których nie przewidział nawet sam producent. Mimo to niektórzy panowie wolą od razu wyrzucić instrukcję do kosza i działać według własnej intuicji. A potem są szczerze zdumieni, że urządzenie… znaczy kobieta… nie reaguje zgodnie z ich oczekiwaniami i zamiast mruczeć z zachwytu, unosi tylko jedną brew.
Nie zamierzamy tu jednak robić z mężczyzn naiwniaków ani przedstawiać samych siebie jako nieodgadnionych sfinksów, do których zrozumienia potrzeba specjalnego certyfikatu. Chcemy po prostu z przymrużeniem oka przyjrzeć się męskim wyobrażeniom i stereotypom – zwłaszcza w naszym naturystycznym gronie, gdzie nie da się ukryć swoich intencji za markowym garniturem czy bukietem drogich kwiatów, a liczy się czysta autentyczność. Będzie więc trochę autoironii, spora dawka humoru i delikatna sugestia, że czasem warto mniej zgadywać, a po prostu zapytać. Bo my wcale nie jesteśmy aż tak tajemnicze, jak panom się wydaje. Po prostu lubimy, gdy ktoś zapyta nas o zdanie, zanim z pełną powagą wyjaśni nam, czego powinnyśmy chcieć.
Skąd panowie właściwie wiedzą, co nam się podoba?
Skąd mężczyzna czerpie swoją tajemną wiedzę o kobiecych upodobaniach? Oczywiście z życia! Miał przecież partnerkę, może nawet żonę, był na kilku randkach, znał koleżankę z pracy, a kiedyś jakaś dziewczyna uśmiechnęła się do niego w autobusie. Czy można mieć lepsze kwalifikacje do wypowiadania się w imieniu połowy ludzkości? No dobrze, może i można, ale nie przesadzajmy z wymaganiami!
Własne doświadczenia są oczywiście ważne. Panowie poznają konkretne kobiety, dowiadują się, co sprawia nam przyjemność, co nas irytuje, co cenimy w relacjach i czego absolutnie nie znosimy. Schody zaczynają się wtedy, gdy z jednej znajomości wyciągają wnioski dotyczące całego kobiecego rodzaju. Jeśli byłej partnerce podobały się spontaniczne wyjazdy, mężczyzna zaczyna podejrzewać, że każda z nas marzy o walizce spakowanej bez uprzedzenia (najlepiej na kwadrans przed wyjściem). Jeśli żona doceniała praktyczne prezenty, bywa gotów uznać, że komplet wkrętarek to romantyczny gest uniwersalny. A jeśli jedna kobieta powiedziała mu kiedyś, że lubi mężczyzn z poczuciem humoru, potrafi przez następne dziesięć lat opowiadać te same trzy dowcipy, nawet jeśli widownia coraz wyraźniej domaga się zmiany repertuaru.
Drugim niezwykle ważnym źródłem wiedzy są koledzy. To prawdziwa akademia męskich doświadczeń, w której każdy może zostać profesorem, niezależnie od wyników własnych badań. Szczególnie cenni bywają ci eksperci, którzy od dwudziestu lat udzielają wykładów na temat udanych związków, chociaż od piętnastu nie potrafią odnaleźć właściwego pilota do telewizora. Ich teorie są zwykle stanowcze, przykłady barwne, a winę za ewentualne niepowodzenia ponosi oczywiście nasza „skomplikowana natura”. W końcu łatwiej objaśniać cudze relacje przy grillu, niż przyznać, że własne wymagają czasem drobnej aktualizacji.
Do tego dochodzą filmy, reklamy, media społecznościowe i internetowe poradniki. Tam my, kobiety, często występujemy w rolach dość przewidywalnych: mdlejemy z zachwytu na widok naręcza czerwonych róż, luksusowych gadżetów i amanta, który zawsze wie, co powiedzieć. Internet chętnie podsuwa zresztą panom gotowe ściągawki w stylu: „10 rzeczy, których pragną wszystkie kobiety”. Autor takiego artykułu najwyraźniej przeprowadził badania wyłącznie na własnej wyobraźni, ale za to dysponuje bardzo przekonującym nagłówkiem.
Nie zapominajmy też o stereotypach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Kobieta powinna lubić to, mężczyzna tamto, a pewne sztuczki podobno „zawsze działają”. Część tych przekonań może mieć ziarno prawdy w konkretnych sytuacjach, ale problem pojawia się wtedy, gdy panowie traktują je jak niepodważalne prawa fizyki. Przecież nie jesteśmy produkowane według jednego wzorca, a przy urodzeniu nikt nie wręcza nam identycznego katalogu upodobań z zaznaczonymi okienkami.
Dokładnie tak samo jest na plaży naturystycznej. Można spędzić wiele sezonów nad wodą, poznać mnóstwo osób, obserwować plażowe zwyczaje i przegadać z nami długie godziny. To wspaniałe i cenne doświadczenia, ale nadal dotyczą konkretnych ludzi i konkretnych sytuacji. Nasz uśmiech, swoboda w rozmowie czy brak skrępowania na kocu nie dają nikomu automatycznie klucza do kobiecej duszy. Nawet najbardziej zasłużony weteran plażowania nie otrzymuje wraz z kolejnym sezonem certyfikatu na czytanie w naszych myślach.
Warto więc odróżnić dwie zupełnie różne rzeczy: poznawanie konkretnej kobiety i tworzenie wielkich teorii o kobietach w ogóle. To pierwsze wymaga czasu, rozmowy i autentycznej uważności. To drugie bywa znacznie wygodniejsze – wystarczy kilka anegdot, odpowiednio dobrany kolega i szczypta niezachwianej pewności siebie. Tylko czy taka „wiedza” rzeczywiście pomaga panom lepiej nas zrozumieć, czy raczej pozwala im z uśmiechem trwać przy własnych przekonaniach?
Czy panowie nie mierzą nas przypadkiem własną miarą?
Jest taki magiczny moment, w którym męska logika potrafi wykonać naprawdę imponujący skok o tyczce. Mężczyzna coś lubi, uważa to za niezwykle atrakcyjne, fascynujące albo wyjątkowo praktyczne i… płynnie dochodzi do wniosku, że my powinnyśmy mieć dokładnie takie samo zdanie. Przecież skoro jemu się podoba, to dlaczego nam miałoby się nie podobać? Logiczne? Oczywiście! Przynajmniej do chwili, gdy trzeba zderzyć tę teorię z rzeczywistością.
Weźmy choćby kwestię robienia wrażenia. Mężczyzna potrafi być święcie przekonany, że określony strój (poza plażą, rzecz jasna!), konkretny model samochodu albo świeżo wypolerowane felgi sprawią, że zmiękną nam kolana. Z góry zakłada, że zwracamy uwagę na te same detale, które jego samego przyprawiają o szybsze bicie serca. Tymczasem my możemy w ogóle nie zauważyć alufelg, za to z autentycznym zachwytem docenić fakt, że w końcu nie zostawił po sobie krajobrazu po bitwie w kuchni. I nagle jego starannie wyreżyserowana prezentacja motoryzacyjnych zalet przegrywa z czystym blatem.
Jeszcze zabawniej robi się przy prezentach. Klasyka gatunku: mężczyzna kupuje partnerce coś, co sam z wypiekami na twarzy chciałby znaleźć pod choinką. Nowy gadżet elektroniczny, supernowoczesny scyzoryk, zestaw kluczy nasadowych albo bilet na mecz, który od miesięcy śledzi. Wręcza podarunek z dumą odkrywcy, przekonany, że właśnie dokonał romantycznego przełomu. A my patrzymy, uśmiechamy się z całą dostępną nam życzliwością i gorączkowo zastanawiamy, czy to prezent dla nas, czy może jednak pomyliły się bileciki. W jego oczach to strzał w dziesiątkę. W naszych – cóż, czasem ciche westchnienie i dyskretne pytanie, czy zachował paragon.
Oczywiście, nie ma nic złego w dzieleniu się własnymi pasjami – to przecież potrafi być urocze! Schody zaczynają się wtedy, gdy panowie zapominają odróżnić to, co kręci ich samych, od tego, co mogłoby sprawić przyjemność nam. Zdanie: „Gdybym był kobietą, to na pewno…” jest przecież początkiem wielu niezwykle barwnych teorii. Szkoda tylko, że ich autor nie jest kobietą, a my – jako adresatki tych rewelacji – często nie zdążyłyśmy jeszcze nawet dojść do głosu.
To przenoszenie własnych upodobań na nas nie kończy się zresztą na prezentach czy samochodach. Dotyczy też pomysłów na wolny czas, poczucia humoru czy definicji udanego weekendu. Mężczyzna, który uwielbia głośne imprezy i spontaniczne zrywy, zakłada, że będziemy zachwycone niespodziewanym najazdem dziesięciu znajomych w piątek wieczorem. Z kolei domator najchętniej spędziłby dwa dni przy ulubionym hobby i szczerze się dziwi, że nasza wizja relaksu wygląda nieco inaczej.
Na plaży naturystycznej ten mechanizm działa dokładnie tak samo. Jeśli pan uwielbia całodniowe smażenie się na słońcu niczym jaszczurka na kamieniu, bywa przekonany, że to jedyny słuszny scenariusz i każda z nas marzy o tym samym. Tymczasem jedna kobieta szuka na plaży błogiej ciszy, szumu fal i dobrej książki, inna woli długie spacery brzegiem wody, a kolejna – pogaduchy ze znajomymi w cieniu parasola. Brak ubrań nie sprawia przecież, że wszystkim nagle zaczyna podobać się dokładnie to samo. Nawet na najbardziej słonecznej plaży każda z nas ma własny przepis na udany dzień.
Nie chodzi o to, że panowie nie potrafią nas zrozumieć. Chodzi raczej o kuszącą drogę na skróty – wygodniej jest założyć, że myślimy dokładnie tak jak oni. Wtedy nie trzeba pytać, słuchać ani ryzykować, że odpowiedź odbiegnie od założonego planu. Tyle że związek to nie konkurs na odnajdywanie własnego odbicia w drugiej osobie.
Może więc czasem warto przed zakupem kolejnego „genialnego” prezentu, zaplanowaniem wymarzonej randki czy wygłoszeniem następnej niepodważalnej teorii zadać jedno proste pytanie: „A ty właściwie na co masz ochotę?”. Istnieje spore ryzyko, że nasza odpowiedź będzie zupełnie inna niż jego. Ale przynajmniej tym razem nikt nie będzie musiał udawać zaskoczonego!
Nie dostałyśmy jednej instrukcji obsługi!
Gdyby istniała uniwersalna instrukcja obsługi kobiety, niejeden mężczyzna bez wahania wydałby na nią ostatnie oszczędności. Najlepiej w wersji kieszonkowej, z indeksem, kolorowymi zakładkami i darmową aktualizacją oprogramowania przez internet. Do tego jeden kod dostępu, który działałby na wszystkie modele, roczniki i wersje wyposażenia. Niestety – musimy panów rozczarować – producent nie przewidział takiego ułatwienia. Co gorsza, każda z nas otrzymała własną, unikalną konfigurację, a niektóre potrafią zmienić ustawienia nawet bez wysłania powiadomienia!
Jedne z nas uwielbiają spontaniczność i szalone niespodzianki, inne wolą z wyprzedzeniem wiedzieć, co je czeka i spakować torbę bez pośpiechu. Jedne potrafią przegadać trzy godziny bez brania oddechu, inne cenią błogą ciszę i nie czują potrzeby komentowania każdej minuty wspólnego spaceru. Dla jednej absolutnym priorytetem będzie poczucie humoru, dla drugiej większe znaczenie ma odpowiedzialność, czułość albo wspólne pasje. Niektóre docenią nienaganną elegancję (poza plażą, rzecz jasna!), inne zwrócą uwagę przede wszystkim na to, jak mężczyzna traktuje kelnera w restauracji. I żadna z nas nie ma tu monopolu na rację – przecież nie startujemy w konkursie na jedyny słuszny kobiecy gust.
Mimo to wielu panów uparcie próbuje znaleźć jakiś wspólny mianownik. Chcieliby mieć gotowy algorytm: co działa, co zawsze się sprawdza i jakie zachowanie gwarantuje stuprocentowy sukces. Niejeden próbował już pewnie stworzyć w głowie tabelkę: „Jeśli ona robi A, oznacza to B”. Na początku wszystko wygląda obiecująco. Po chwili dochodzi jednak 47 wyjątków, 12 przypisów drobnym drukiem, trzy ostrzeżenia i adnotacja, że wynik zależy od fazy księżyca, pogody oraz tego, czy zdążyła rano wypić kawę. Ostatecznie wykres zajmuje pół biurka, a biedny autor nadal siedzi nad telefonem i nie wie, czy powinien zadzwonić, czy jednak poczekać.
Warto przy tym uczciwie przyznać, że my same też nie zawsze mamy w głowie gotową listę wymagań. Czasami dopiero konkretne spotkanie, wspólna przygoda albo zupełnie nieoczekiwana sytuacja pozwalają nam odkryć, co tak naprawdę jest dla nas ważne. Kobieta może przez lata święcie wierzyć, że podobają jej się wyłącznie wysocy bruneci z brodą, a potem poznać kogoś zupełnie innego, przy kim nagle zapomina o wszystkich swoich wcześniejszych kryteriach. Życie ma zresztą tę zabawną właściwość, że rzadko konsultuje swoje plany z naszymi teoriami.
Dokładnie tak samo wygląda to w naszym naturystycznym świecie. Dla jednej kobiety wizyta na plaży oznacza przede wszystkim święty spokój, szum wody i złapanie słońca z dobrą książką. Inna traktuje to miejsce jak najlepszy klub towarzyski – uwielbia rozmowy, siatkówkę i wspólne śmiechy ze znajomymi. Jeszcze inna ceni sobie pełną swobodę i brak skrępowania, ale wcale nie ma ochoty na całodzienne integracje. Sam fakt, że spotykamy się na tym samym piasku i korzystamy z tej samej formy wypoczynku, nie oznacza przecież, że zrzucając ubrania, zakładamy identyczne charaktery i oczekiwania.
I właśnie tutaj kryje się główna pułapka: panowie często próbują zastąpić poznawanie konkretnej kobiety gotowym szablonem. Chcieliby wiedzieć z góry, co nas rozbawi, co zachwyci, a co zniechęci. Tymczasem zamiast szukać tajemniczego szyfru, o wiele lepiej zostawić sobie miejsce na zwykłą, ludzką ciekawość. Nie każda z nas musi lubić to samo, nie każda zareaguje według podręcznika i żadna nie da się w pełni rozgryźć po pięciu minutach rozmowy.
Dlatego jeśli następnym razem na pytanie: „Czego właściwie oczekujesz?” padnie z naszych ust odpowiedź: „To zależy”, panowie – nie wpadajcie w panikę! To wcale nie jest unik ani pułapka. To po prostu najbardziej uczciwa odpowiedź, jaką można usłyszeć. I zdecydowanie bardziej wartościowa niż kolejny internetowy poradnik obiecujący, że wszystkie kobiety działają na tym samym przycisku.
Co widzą panowie, a co widzimy my?
Każdy mężczyzna chciałby zrobić dobre wrażenie – zwłaszcza wtedy, gdy zależy mu na naszej sympatii. Panowie potrafią wtedy wykrzesać z siebie nadludzką energię: prężą muskuły (te fizyczne i intelektualne), starannie dobierają słowa, wyciągają z rękawa największe atuty i za wszelką cenę próbują udowodnić, że są absolutnie fascynujący. Problem polega na tym, że ich własna ocena występu nie zawsze pokrywa się z recenzją nas, czyli publiczności. Zdarza się, że mężczyzna jest święcie przekonany, iż właśnie dał popis klasy, błyskotliwości i uroku, podczas gdy my w duchu gorączkowo przeliczamy, czy zdążymy jeszcze do sklepu przed zamknięciem.
Weźmy na tapet pewność siebie. To bez wątpienia niezwykle pociągająca cecha! Mężczyzna, który zna swoją wartość, swobodnie rozmawia i nie przeprasza za to, że oddycha, od razu zyskuje w naszych oczach. Tyle że granica między zdrową pewnością siebie a zwykłym zadufaniem bywa cieńsza niż ręcznik plażowy z mikrofibry. Można ją przekroczyć jednym zdaniem, zwłaszcza jeśli zaczyna się ono od: „Ja to już w życiu tyle osiągnąłem…”. A kiedy monolog o własnych sukcesach, karierze i podbojach trwa dwadzieścia minut i nie przewiduje przerwy na zaczerpnięcie powietrza ani jedno pytanie do nas – trudno się dziwić, że zamiast zachwytu na naszej twarzy pojawia się uprzejmy, lekko zamrożony uśmiech.
Podobnie bywa z poczuciem humoru. Dobry żart potrafi rozładować napięcie, przełamać pierwsze lody i sprawić, że od razu mamy ochotę na dłuższą rozmowę. Niestety, nie każdy dowcip trafia w punkt. Zdarzają się sytuacje, w których autor kawału śmieje się najgłośniej, dumny z własnej błyskotliwości, podczas gdy my zastanawiamy się, czy właśnie padła puenta, czy może ktoś w kuchni upuścił talerz. Samo przekonanie o byciu duszą towarzystwa nie gwarantuje jeszcze sukcesu komediowego – w przeciwnym razie każdy rodzinny obiad byłby występem na miarę kabaretu.
Tymczasem największe wrażenie robią na nas zazwyczaj rzeczy znacznie mniej fajerwerkowe. Zwykła uważność, autentyczna ciekawość drugiego człowieka, pamiętanie o tym, co mówiłyśmy kwadrans temu, i umiejętność słuchania bez natychmiastowego przejmowania mikrofonu. Naprawdę nie trzeba przy pierwszym spotkaniu recytować całego swojego CV ani udowadniać, że zna się odpowiedź na każde pytanie świata. Czasem wystarczy po prostu zapytać i naprawdę posłuchać. Brzmi banalnie? A jednak dla wielu panów to wciąż wiedza tajemna!
Warto też odróżnić efektowne pierwsze wrażenie od chęci na ciąg dalszy. Pewne gesty mogą przyciągnąć nasz wzrok, wywołać uśmiech czy zaintrygować na starcie, ale same w sobie nie sprawią, że zechcemy zostać na dłużej. Najbardziej spektakularne wejście nie zastąpi przecież dobrej rozmowy, a perfekcyjna autoprezentacja na dłuższą metę męczy, jeśli nie idzie za nią zwykła życzliwość i wzajemność.
Na plaży naturystycznej ten mechanizm widać jak na dłoni. Nieraz obserwujemy tam samozwańczego króla integracji, który krąży między kocami, zagaduje, sypie anegdotami i jest głęboko przekonany, że cały sektor świetnie się bawi. Tymczasem jego rozmówczyni od pięciu minut tęsknie zerka w stronę swojego leżaka i otwartej książki, szukając dyplomatycznego sposobu na ewakuację. To wcale nie musi oznaczać antypatii! Może po prostu przyszła nad wodę złapać trochę ciszy i słońca, a nie brać udział w całodniowym festiwalu stand-upu.
Wpadamy tu wszyscy w tę samą pułapkę: oceniamy samych siebie przez pryzmat dobrych intencji, a innych – przez pryzmat tego, jak ich odbieramy. Mężczyzna wie, że chciał być zabawny, szarmancki i błyskotliwy. My jednak widzimy i czujemy tylko to, co faktycznie do nas dociera.
Nie chodzi przecież o to, żeby panowie nagle stracili pewność siebie, przestali żartować czy ukrywali swoje zalety. Chodzi raczej o odrobinę wyczucia i rzucenie czasem okiem na widownię, by sprawdzić, czy nasz spektakl rzeczywiście nam się podoba. Bo nawet najlepszy konferansjer powinien w porę zauważyć, że publiczność marzy już o krótkiej przerwie!
My same też nie zawsze wiemy, czego chcemy!
Panowie lubią czasem zakładać, że każda z nas ma w głowie precyzyjny, wykuty w kamieniu plan. Ot, gotową listę cech idealnego mężczyzny – najlepiej w pliku Excela, z podziałem na zalety obowiązkowe, mile widziane oraz dyskwalifikujące na starcie. Według tej teorii wystarczy, że mężczyzna pojawi się na horyzoncie, a my natychmiast przykładamy go do szablonu i odhaczamy kolejne punkty. Brzmi prosto? Oczywiście! Szkoda tylko, że prawdziwe życie nie jest sklepem internetowym z filtrem „wymarzony partner”.
Przyznajmy się szczerze, drogie Panie: każda z nas miała kiedyś w głowie całkiem sprecyzowane wyobrażenie o tym, kto może ją zainteresować. A potem? Potem poznajemy kogoś, kto nie pasuje do tego opisu niemal w żadnym punkcie! Początkowo nawet nie zwracamy na niego większej uwagi. Nie jest typem, za którym kiedyś oglądałyśmy się na ulicy, nie posiada tych wszystkich „niezbędnych” atrybutów z naszej dawnej listy, a mimo to po kilku rozmowach okazuje się człowiekiem, przy którym czas płynie zadziwiająco szybko. I nagle cała nasza misterna lista wymagań ląduje w koszu, bo okazuje się kompletnie niepotrzebna.
Bywa też dokładnie odwrotnie. Pierwsze spotkanie zapowiada się jak z komedii romantycznej: są iskry, błyskotliwe riposty, uśmiechy i wrażenie, że właśnie trafiłyśmy na swój ideał. Jednak po kilku kolejnych rozmowach entuzjazm zaczyna parować. To, co na starcie wydawało się fascynujące, zaczyna lekko uwierać, a kandydat marzeń okazuje się człowiekiem, z którym trudno nadawać na tych samych falach. Pierwsze wrażenie nie jest przecież gwarancją udanego serialu – czasami to tylko świetnie zmontowany zwiastun filmu, który ostatecznie okazuje się zupełnie inną produkcją.
Nie ma w tym zresztą nic dziwnego. Zmieniamy się pod wpływem doświadczeń, wieku, życiowych zakrętów i wcześniejszych relacji. To, co przyprawiało nas o szybsze bicie serca dziesięć lat temu, dziś wywołuje co najwyżej pobłażliwy uśmiech. Inaczej patrzymy na bliskość, wspólny czas, poczucie bezpieczeństwa czy zwykłą codzienną życzliwość. Często same nie potrafimy logicznie wyjaśnić, dlaczego ktoś nagle nas oczarował. Sympatia nie jest przecież arkuszem kalkulacyjnym, w którym wystarczy wpisać odpowiednie wartości, żeby wyskoczył prawidłowy wynik.
Warto też zaznaczyć – z czystej kobiecej solidarności i sprawiedliwości – że panowie wcale nie są pod tym względem inni! Oni również potrafią mieć w głowach niezwykle szczegółowe wizje idealnej partnerki, by potem stracić głowę dla kobiety, która nie spełnia nawet połowy ich dawnych kryteriów. I co wtedy robią? Czy wyciągają z kieszeni listę i składają reklamację z powodu niezgodności towaru z umową? Raczej nie. A przynajmniej większość z nich nie przyznaje się do tego na głos!
Na plaży naturystycznej widać to doskonale. Jedziemy nad wodę z określonym nastawieniem, wizją atmosfery i tego, z kim najchętniej zamienimy słowo. Może nam się wydawać, że najlepiej dogadamy się z ludźmi o identycznym stylu życia czy podobnych pasjach. Tymczasem najbardziej wciągająca, inspirująca rozmowa przytrafia się nam z kimś zupełnie z innej bajki – z kimś, kogo w „ubranym” świecie może nawet byśmy nie zagadały. I właśnie takie niespodziewane spotkania zostają w pamięci na lata.
Dlatego pytanie o kobiece oczekiwania rzadko ma jedną, niezmienną odpowiedź. Dziś możemy pragnąć jednego, jutro spojrzeć na to pod innym kątem, a za rok odkryć, że kluczowe stało się dla nas coś zupełnie nowego. Nasze preferencje przypominają czasem regulamin serwisu, który zmienia się w trakcie użytkowania. Najgorsze – co wyznajemy z lekkim rumieńcem – jest to, że aktualizacja przychodzi bez wcześniejszego powiadomienia, a czasem nawet bez instrukcji dla użytkownika!
Może więc zamiast domagać się od nas gotowego spisu wymagań, warto po prostu dać sobie nawzajem przestrzeń na zwykłe poznawanie drugiego człowieka? Nie wszystko trzeba wiedzieć już przy pierwszej kawie czy pierwszym wspólnym plażowaniu. Czasami dopiero spotkanie pokazuje nam wszystkim, czego tak naprawdę szukaliśmy – nawet jeśli jeszcze wczoraj miałyśmy na ten temat zupełnie inne zdanie!
A może zamiast zgadywać, wystarczy nas po prostu posłuchać?
Po tych wszystkich wielkich teoriach, poradnikach, męskich debatach i próbach rozszyfrowania kobiecych upodobań dochodzimy do rozwiązania, które jest tak proste, że aż budzi podejrzenia. Zamiast zgadywać, można przecież po prostu z nami porozmawiać! Nie z kolegą, który zna jedną kobietę i obwołał się profesorem, ani z autorem internetowego poradnika, który odkrył „tajemnicę wszystkich pań”, ale z tą konkretną kobietą, na której opinii naprawdę zależy.
Oczywiście, samo zadanie pytania to jeszcze nie koniec sukcesu. Niektórzy panowie opanowali bowiem do perfekcji bardzo specyficzną odmianę dialogu. Wygląda ona mniej więcej tak: „A ty co o tym myślisz?”. My zaczynamy odpowiadać, a mężczyzna gorliwie kiwa głową, mruczy „aha”, „no tak”, „rozumiem”, jednocześnie w myślach układając dziesięciominutową przemowę wyjaśniającą, dlaczego nasze zdanie jest całkowicie błędne. Kiedy wreszcie kończymy, on z wyraźną ulgą przejmuje mikrofon. Rozmowa zaliczona, kobieta teoretycznie wysłuchana, własna teoria obroniona. Można wracać do swoich przekonań!
Prawdziwe słuchanie wymaga jednak czegoś więcej niż cierpliwego odczekania na swoją kolej do mówienia. Trzeba dopuścić myśl, że odpowiedź będzie zupełnie inna od zakładanej. Że nie padniemy z zachwytu nad tym, co mężczyzna uważał za swój największy atut, a za to docenimy drobiazg, który jemu wydawał się kompletnie bez znaczenia. Panowie nie muszą się z nami we wszystkim zgadzać – wystarczy, że najpierw naprawdę spróbują zrozumieć, co chcemy im powiedzieć.
Co więcej, uważność na drugą osobę oznacza też pewną ostrożność w interpretowaniu naszych zachowań. Nasz uśmiech nie zawsze jest flirtem, miła pogawędka nie musi być zaproszeniem do bliższej znajomości, a zwykła uprzejmość nie oznacza ukrytego podtekstu. Czasem po prostu jesteśmy sympatyczne. Naprawdę! Nie każda nasza życzliwość wymaga natychmiastowego postawienia w stan gotowości męskiego sztabu kryzysowego i sporządzania analizy pod tytułem: „Czy ona właśnie daje mi sygnały?”.
W naszym środowisku naturystycznym warto o tym szczególnie pamiętać. Wspólny czas na plaży, swoboda nagości i naturalna otwartość sprzyjają świetnym rozmowom, ale nie zmieniają podstawowych zasad wzajemnego szacunku i wyczucia. Nagość nie jest deklaracją romantycznego zainteresowania, podobnie jak sympatyczna wymiana zdań przy ręczniku nie oznacza automatycznie zaproszenia do czegoś więcej. Czasem po prostu mamy ochotę chwilę pogadać, pośmiać się, a potem wrócić na swój koc do książki i błogiego lenistwa. I to też jest absolutnie wspaniałe!
Niech jednak nie będzie, że urządzamy tu jednostronny egzamin dla panów! My, kobiety, również powinnyśmy z taką samą ciekawością słuchać mężczyzn, poznawać ich potrzeby i weryfikować własne stereotypy. Przecież nie każdy pan myśli według jednego schematu, nie każdy ma identyczne marzenia i nie każdy jest kopią bohatera z komedii romantycznej. Dobra rozmowa zawsze działa w dwie strony – nie chodzi o to, żeby jedna płeć przepytywała drugą przy tablicy i wystawiała oceny z poprawności odpowiedzi.
Może więc zamiast szukać tajemniczego szyfru do kobiecej duszy, warto po prostu być ciekawym drugiego człowieka? Pytać, słuchać, czasem się pomylić, a nawet z uśmiechem przyznać do błędu. Nie trzeba mieć gotowej odpowiedzi na każde pytanie ani udowadniać, że zjadło się wszystkie rozumy w temacie relacji.
A jeśli któryś z panów bez zająknięcia potrafi wyrecytować pojemność silnika, numer rejestracyjny swojego pierwszego samochodu sprzed dwudziestu lat i dokładny wynik meczu sprzed dekady, ale nie pamięta, co mówiłyśmy do niego pięć minut temu – cóż, wtedy raczej nie potrzebuje kolejnego poradnika o kobietach. Przyda się za to solidny trening pamięci i uważnego słuchania. A to rozwiązanie zdecydowanie tańsze niż zakup nowego auta, którym chciałby nam zaimponować!
Mniej ekspertów, więcej ciekawych ludzi!
Po całej tej analizie możemy chyba wspólnie dojść do jednego wniosku: panowie naprawdę nie muszą znać wszystkich naszych oczekiwań, przewidywać każdej reakcji ani udawać, że posiedli tajemną wiedzę dostępną wyłącznie wtajemniczonym. Nie istnieje jedna uniwersalna recepta na zainteresowanie drugiego człowieka, podobnie jak nie ma gotowego przepisu na udaną znajomość. Każda relacja to przecież spotkanie dwóch konkretnych osób – z ich charakterami, bagażem doświadczeń, przyzwyczajeniami i czasem dość osobliwym poczuciem humoru.
Może więc zamiast kolejny raz łamać sobie głowę nad tym, co kobiety „powinny” lubić, lepiej po prostu poznawać nas takimi, jakie jesteśmy? Bez gotowego scenariusza, bez przykładania nas do swojej teorii i bez presji, że trzeba nam zaimponować za wszelką cenę. Czasem wystarczy być po prostu sobą – choć, panowie, nie traktujmy tego jako zwolnienia z kultury osobistej! Bycie sobą nie oznacza przecież, że można bez końca opowiadać o własnych sukcesach, śmiać się najgłośniej z własnych dowcipów i kompletnie ignorować sygnały, że rozmówczyni marzy już o zmianie tematu.
Mężczyźni nie powinni bać się powiedzieć: „Nie wiem, zapytam”. W naszych oczach to wcale nie jest oznaka słabości – wręcz przeciwnie, to dowód dojrzałości i świetny punkt wyjścia! My, kobiety, również nie musimy udawać, że zawsze potrafimy precyzyjnie wyrecytować listę swoich oczekiwań. W końcu wszyscy jesteśmy ludźmi, a nie gotowymi ankietami do wypełnienia. Mamy prawo zmieniać zdanie, zaskakiwać samych siebie i odkrywać, że coś, co kiedyś wydawało nam się szalenie ważne, dziś zupełnie straciło znaczenie.
W naszym naturystycznym gronie często mówimy o naturalności, swobodzie i akceptacji różnorodności. Warto przenieść te piękne zasady również do codziennych relacji! Skoro na plaży nie oczekujemy, że wszyscy będą wyglądać, zachowywać się i wypoczywać według jednego szablonu, dlaczego mielibyśmy zakładać, że wszystkie kobiety mają identyczne upodobania? Plaża naturystyczna to miejsce spotkań niezwykle różnych ludzi – i właśnie ta różnorodność sprawia, że można tam poznać kogoś, z kim rozmowa okaże się znacznie ciekawsza, niż ktokolwiek z nas mógłby początkowo zakładać.
Oczywiście, nie oznacza to, że wszyscy dotychczasowi eksperci od kobiecej natury muszą natychmiast zamknąć swoje poradniki i wycofać się z działalności szkoleniowej. Niektórzy zapewne nadal będą przekonywać kolegów, że doskonale wiedzą, czego pragną panie. Po lekturze tego felietonu mogą jednak dopisać do swojego wykładu jedną drobną zasadę: czasem warto zapytać o zdanie samą zainteresowaną. A jeśli jej odpowiedź nie zgadza się z teorią – cóż, nie należy od razu składać reklamacji!
Może więc my, kobiety, wcale nie jesteśmy aż tak skomplikowane. Może po prostu panowie czasami za bardzo komplikują sobie drogę do naszego zrozumienia. I zamiast pisać kolejny bestseller „Jak zrozumieć kobiety w siedmiu krokach”, lepiej poświęcić ten czas na jedną szczerą, uważną rozmowę. Chociaż przyznajmy – tytuł „Jak nie udawać eksperta od kobiet – poradnik dla początkujących i zaawansowanych” też miałby pewien potencjał wydawniczy! 😂
Teraz oddajemy głos Wam!
No dobrze, teorii już trochę było – teraz czas sprawdzić, jak to wygląda w praktyce! 😉
Drogie Panie: jakie męskie przekonanie na temat naszych upodobań najchętniej sprostowałybyście tu i teraz? Co panowie najczęściej błędnie odczytują albo czego zupełnie nie zauważają?
Panowie: skąd właściwie wiecie, co podoba się kobietom? Z własnych doświadczeń, rozmów, obserwacji, a może zdarzyło Wam się kiedyś z dumą wygłosić teorię, którą życie błyskawicznie zweryfikowało?
Jesteśmy bardzo ciekawe Waszych doświadczeń. Może któryś z panów ma na koncie zabawną sytuację, w której był święcie przekonany, że rozgryzł drugą płeć, a życie błyskawicznie sprowadziło go na ziemię? A może któraś z pań ma ochotę zdradzić, jaki męski mit o kobietach najchętniej wysłałaby na zasłużoną emeryturę?
Piszcie śmiało w komentarzach! Nie prowadzimy egzaminu, nie wystawiamy ocen i obiecujemy, że nie będziemy nikogo poprawiać czerwonym długopisem. No… chyba że naprawdę będzie trzeba! 😂
A w następnym felietonie z cyklu „Męskim okiem, kobiecym spojrzeniem” weźmiemy na tapetę temat, który z pewnością niejednej i niejednemu z nas da do myślenia:
„Kobieta po pięćdziesiątce – czy atrakcyjność ma metrykę?”
Porozmawiamy o dojrzałej kobiecości, magnetyzmie, stereotypach związanych z wiekiem i o tym, dlaczego pięćdziesiąte urodziny wcale nie oznaczają, że kobieta powinna zejść ze sceny. Wręcz przeciwnie – bardzo często dopiero wtedy wchodzi na nią w świetle reflektorów i zaczyna grać na własnych zasadach! 😉
#MęskimOkiemKobiecymSpojrzeniem #KobietyIMężczyźni #MęskieTeorie
-
- · para_para
- ·
Ok, jest ciekawie🙂, czekam na ciąg dalszy. I mimo że jęzor już mnie świerzbi, świetnie byłoby gdyby inne dziewczyny wypowiedziały się o swoich spostrzeżeniach w temacie🙂