·   ·  96 wpisów
  •  ·  61 znajomych
  • 86 obserwujących

Dwie osiemnastolatki, jeden namiot i wielka wyprawa. Początek

Jeśli czytaliście moją wcześniejszą opowieść o wypadzie nad Jezioro Mietkowskie, to pewnie pamiętacie dwie siedemnastolatki z podmiejskiej wsi, numer „Natura Naturyzm”, legendę o ciotce od przetworów, ucieczkę przed wędkarzami na Wigrach 3 i finał z zsiadłym mlekiem na poparzonych plecach. A jeśli dopiero dołączacie – nic straconego! W skrócie: było głośno, śmiesznie i mocno buraczano, ale nikt się nie poddał. Dzisiaj postanowiłam się z Wami podzielić moją kolejną przygodą z młodości.

Rok po Mietkowie, czyli jak apetyt rośnie w miarę… rozbierania

Minął mniej więcej rok od naszej pamiętnej „szkoły przetrwania” nad Jeziorem Mietkowskim. Wiele zdążyło się zmienić, ale jedno pozostało bezlitosne i niezmienne: nasza ciekawość wcale nie spaliła się na raku razem z naskórkiem. Wręcz przeciwnie – po tamtej buraczanej przygodzie wkręciłyśmy się w temat jeszcze mocniej a Kaśka to już na pewno.

Po Mietkowie zaliczyłam już kilka kąpieli bez kostiumu nad lokalną rzeką z dwiema czy trzema koleżankami. Nad wodą było swojsko, luźno i zupełnie bez spiny, kiedy człowiek już przełamał pierwszy wstyd. Ot, trochę chlapania, trochę słońca, zero wielkiej filozofii. Tyle że z czasem zaczęło mi brakować czegoś więcej niż tylko kameralnego pluskania w krzakach.

Zresztą, jak już pisałam gdzieś wcześniej w komentarzu, wychowałam się na wsi, nad wspomnianą rzeką, w której latem kąpali się wszyscy. Moje pierwsze nagie kąpiele i odpoczynek na łonie natury były czymś w zasadzie normalnym. Były kąpiele z koleżankami, ogniska nad rzeką z całą paczką znajomych, a czasami również kąpanie się na „waleta”, jak to nazywali chłopcy. Oczywiście wszystko odbywało się według tych niepisanych zasad damsko-męskich i reguł dobrego wychowania.

Coraz bardziej jednak kusiło mnie, żeby zobaczyć prawdziwą plażę naturystyczną z prawdziwego zdarzenia. Takie miejsce, gdzie nie jesteśmy dwiema spłoszonymi dziewczynami, które na dźwięk zgrzytu łańcucha rowerowego robią za kaczki albo chowają się w tarninie, tylko nagość jest po prostu normalnym elementem plażowego krajobrazu. Chciałam zobaczyć to na własne oczy i sprawdzić, jak to wygląda w praktyce – bez komarów-gigantów i bez wymyślania bajek o ciotce od przetworów.

Kaśka oczywiście nie potrzebowała żadnej kampanii przekonywania. Wystarczyło rzucić hasło, a już miała w oczach ten sam błysk, co wtedy przy akcji z Mietkowem. Obie byłyśmy ciekawe świata, a wizja prawdziwej plaży naturystów brzmiała dla nas jak wyprawa na inny kontynent – trochę tajemnicza, trochę egzotyczna, ale jednak na wyciągnięcie ręki.

Naszą wyobraźnię karmiło to, co akurat udało się upolować. Przeglądałyśmy kolejne numery „Natury Naturyzmu” i polowałyśmy późnym wieczorem na fragmenty dokumentów w telewizji. W tamtych czasach naturyzm był dosyć często nawet prezentowany w nocnym paśmie TV. O ile pamiętam był taki program satyryczny który prowadził Pan Drozda i tam właśnie często puszczano urywki z polskich plaż naturystycznych. Do tego jeszcze dochodzi piosenka pana Wodeckiego "Chałupy welcome to" która nadal była popularna mimo tego, że powstała w latach 80 tych. W każdym razie naturyzm był wtedy dosyć popularny.

Nie zawsze udawało się obejrzeć całość tych programów – czasem ktoś przełączył kanał, czasem zaśnieżyło na antenie – ale nawet kilka minut potrafiło napompować głowę pomysłami. W końcu nie było wtedy internetu, YouTube’a ani tysiąca zdjęć na kliknięcie. Każdy kadr w gazecie czy migawka w telewizorze działały jak uchylone drzwi do świata, który chciałyśmy poznać.

Dzisiaj patrzę na to z uśmiechem i widzę, że ten wyjazd nad morze nie był zwykłym „skoczymy sobie nad wodę”. To było marzenie, które dojrzewało w nas przez cały rok. Miałyśmy już po osiemnaście lat, pełno ciekawości i to święte przekonanie, że skoro tyle już na ten temat przeczytałyśmy i obgadałyśmy, to pora wreszcie ruszyć tyłki w drogę.

Nie miałyśmy jeszcze pojęcia, jakie przygody szykuje nam los. Na start miałyśmy jeden cel: morze, Grzybowo i plaża, na której wreszcie miałyśmy przekonać się, jak wygląda naturyzm na większą skalę niż nasze rzeczne wypady.

Grzybowo, czyli jak z Dolnego Śląska rzuciłyśmy się na Bałtyk

Pomysł wyprawy nad morze podsunęła oczywiście Kaśka. Jak zwykle obyło się bez sztabu kryzysowego, burzy mózgów i trzeźwej oceny sytuacji. Wystarczyło, że coś wygrzebała, a już mówiła o tym z miną osoby, która właśnie załatwiła bilety, pogodę i rezerwację plaży na cały tydzień. Tym razem padło na Grzybowo koło Kołobrzegu.

O tym miejscu dowiedziałyśmy się z kolejnego numeru „Natura Naturyzm”. Opisy i zdjęcia robiły swoje: morze, szeroka plaża, wydmy i ludzie, którzy nie przejmują się gumką od majtek. Właśnie tego chciałyśmy spróbować. Nie kolejnego pluskania po kryjomu nad rzeką z koleżankami, tylko prawdziwego, dużego miejsca, gdzie można rozłożyć ręcznik i poczuć, że jest się częścią większej nagiej społeczności.

W naszej nastoletniej głowie Grzybowo urosło też do rangi najbliższej prawdziwej plaży naturystycznej od Wrocławia, bo z Mietkowem jak pewnie pamiętacie, był niewypał. Przynajmniej tak nam się wtedy wydawało – na podstawie wycinka z gazety i własnej, bardzo twórczej geografii. Nie robiłyśmy żadnego wielkiego researchu, nie porównywałyśmy dziesiątek miejscówek. Padło hasło „Grzybowo”, w gazecie wyglądało świetnie, więc decyzja zapadła szybciej niż u Kaśki przy zrzucaniu spódnicy.

Dzisiaj przygotowania do takiego wyjazdu to inna planeta: kilka kliknięć w telefonie, trasa w nawigacji, zdjęcia z neta, opinie, rozkłady i dokładne info, gdzie skręcić, żeby nie wylądować w krzakach. A wtedy? Wtedy miałyśmy złożoną na krzyż papierową mapę, czasopismo schowane na dnie plecaka i mnóstwo czystej improwizacji. O tym, jak wygląda dojście na plażę, gdzie śpią ludzie i jakie tam w ogóle panują realia, miałyśmy pojęcie mniej więcej takie, jak kura o lotach w kosmos.

Czy nam to przeszkadzało? Ani trochę. Miałyśmy po osiemnaście lat, więc w papierach byłyśmy już dorosłe, a w głowach – wciąż pełne fantazji i odwagi znacznie przewyższającej zapasy rozsądku. Choć oczywiście, gdyby ktoś nam wtedy powiedział, że nie mamy wszystkiego dopiętego na ostatni guzik, obraziłybyśmy się śmiertelnie. Cel był prosty: dojechać nad morze, znaleźć Grzybowo i zobaczyć na własne oczy tę wymarzoną plażę.

Reszta miała się jakoś ułożyć. Jak to zwykle bywa przy haśle „jakoś to będzie”, życie szybko przygotowało nam kilka niespodzianek. Na razie jednak miałyśmy w głowach tylko wielką wakacyjną przygodę i przekonanie, że tym razem na pewno pójdzie nam jak z płatka.

Wakacyjny fundusz, czyli jak ze szklanej butelki i truskawek zrobić bilet nad morze

Oczywiście sama wielka wizja nadmorskiej plaży nie kupi ani biletu na pociąg, ani bułki z serem po drodze. Nawet jeśli miałyśmy już po osiemnaście lat i poczucie, że świat stoi przed nami otworem, to jednak portfele świeciły pustkami jak kieszenie po praniu. A z gotówką w tamtych czasach u młodych ludzi bywało krucho – czasem aż tak, że nawet zaskórniaki wyglądały jakby ciągle były na urlopie.

Trzeba więc było odpalić tryb „wilka morskiego z podmiejskiej wsi” i zacząć kręcić własny biznes. Pierwszym filarem naszej potęgi finansowej był zwrot pustych butelek. Dziś może to brzmi zabawnie, ale wtedy każda złotówka za kaucję miała wagę złota. Butelka do butelki, brzęk szkła przy każdym kroku i powoli w skarpecie zaczynało coś szeleszczeć. Nie był to może awans na listę najbogatszych, ale na start – jak znalazł.

Dorabiałyśmy też fizycznie u okolicznych sadowników i plantatorów. Najpierw truskawki, potem porzeczki – klasyka gatunku. Nie będę udawać, że było to leżenie na hamaku z lemoniadą. Schylanie się w upale, piekące plecy i owoce, które barwią ręce tak, że człowiek przez tydzień wygląda, jakby dopiero co skończył bójkę z jagodowym potworem, potrafiły dać w kość. Ale w głowie cały czas grała ta sama melodia: jeszcze trochę i ruszamy nad Bałtyk.

Swoje trzy grosze – na szczęście trochę większe niż trzy grosze – dorzucili też rodzice. Nie zostawili nas całkiem samych z finansowaniem tej wyprawy, za co miałyśmy do nich pełen szacunek. Czy pamiętam co do złotówki, ile uzbierałyśmy i ile dostałyśmy na drogę? Ani trochę. Nie ma sensu zmyślać dzisiaj kwot i udawać, że prowadziłyśmy wtedy finansowy audyt. Zresztą nasz ówczesny budżet pewnie by się obraził, gdyby ktoś próbował poddać go zbyt drobiazgowej kontroli.

Najważniejsze było to, że miałyśmy własne pieniądze i satysfakcję, że same zapracowałyśmy na kawałek tej przygody. Trzeba było przecież dojechać na drugi koniec Polski, coś zjeść po drodze i zostawić sobie choćby symboliczny zapas na „a nuż coś wyskoczy”. A że nie wiedziałyśmy jeszcze, co dokładnie może wyskoczyć, lepiej było nie przepuścić wszystkiego już na starcie.

Tak właśnie rodził się nasz wakacyjny fundusz przetrwania. Trochę ze szkła, trochę z owoców, trochę z domowego wsparcia. Może nie wyglądało to jak lokata na dożywotnią rentę, ale dla dwóch osiemnastolatek szykujących się na wyprawę życia była to inwestycja pełną gębą. Bo nie każda podróż zaczyna się od konta w banku – niektóre zaczynają się od skrzynki pustych butelek i rzędu krzaków porzeczek.

Pociąg czy autostop, czyli kto tu kogo przekonał?

Kiedy już miałyśmy wyznaczony kierunek, trzeba było jeszcze dograć kwestię transportu. Mój pierwszy pomysł był całkiem zwyczajny i aż podejrzanie rozsądny: pociąg. Wydawało mi się, że to najbezpieczniejsza i najprostsza opcja. Kupujemy bilety, znajdujemy odpowiedni skład, wsiadamy i jedziemy nad morze. Zero kombinowania, zero stania przy szosie i zero zgadywania, kto akurat zatrzyma się na nasz widok – i czy w ogóle będzie miał pojęcie, gdzie leży Grzybowo.

Kaśka miała jednak zupełnie inny pomysł na życie i podróżowanie. Ona w autostopie widziała nie stres i niepewność, tylko świetny rozruch dla wakacyjnej przygody. Zaczęła więc sypać argumentami, które miały mnie przekonać, że łapanie okazji to nie tylko czysta poezja drogi, ale wręcz fascynująca wyprawa.

Głównym źródłem jej „ekspertyzy” był starszy brat. Studiował, miał już za sobą trochę wyjazdów i – mówiąc delikatnie – należał do typów dość cwaniakowatych. Podobno znał całą encyklopedię historii z autostopowych tras. Opowiadał Kaśce o kierowcach, nieoczekiwanych zwrotach akcji, ciekawych spotkaniach i sytuacjach, które czasem trudno było sobie nawet wyobrazić.

Kaśka słuchała go z wypiekami na twarzy, a potem przekazywała mi te opowieści, jakby cytowała naczelnego specjalistę od transportu międzymiastowego. W jej ustach każda kolejna historia brzmiała jak niezbity dowód na to, że autostop to niemal idealny środek lokomocji dla żądnych wolności młodych ludzi.

Ja podchodziłam do tego z nieco większą rezerwą. Nie twierdzę, że brat Kaśki zmyślał od zera, ale miałam mocne podejrzenie, że część jego opowieści była odrobinę podkoloryzowana. Wiadomo, jak to bywa: człowiek opowiada coś przy herbacie, dorzuca trochę dramaturgii, a po kilku powtórzeniach zwykły kurs ciężarówką zamienia się w niemal filmową przygodę.

Kaśka nie miała jednak takich rozterek. Albo przynajmniej nie widziała w nich powodu, żeby odpuścić plan. Dla niej najważniejsze było to, że można spróbować, poznać nowych ludzi, zobaczyć coś po drodze i przy okazji oszczędzić trochę grosza, którego i tak nie miałyśmy na zbyciu.

Nie pamiętam już, w którym dokładnie momencie zmiękłam i dałam się przekonać. Pewnie nie było jednej przełomowej przemowy – Kaśka po prostu konsekwentnie wierciła mi dziurę w brzuchu swoimi racjami, a ja powoli zaczynałam myśleć, że może rzeczywiście warto zaryzykować.

Ostatecznie postawiłyśmy na autostop.

Dzisiaj można powiedzieć, że była to decyzja wymagająca sporej dawki młodzieńczej brawury. Wtedy wydawało nam się, że to całkiem niezły patent na podbój Bałtyku. Kaśka miała w głowie opowieści brata, ja trochę wątpliwości, ale obie byłyśmy już w pełni nastawione na przygodę.

A pociąg? Cóż, tym razem musiał poczekać na lepsze czasy i spokojniejsze nerwy.

Rodzinna narada, czyli mama na hamulcu, a tata z asem w rękawie

Kiedy w domu wyłożyłam kawę na ławę i zaczęłam opowiadać o naszych planach, szybko okazało się, że nie wszyscy skaczą z radości. Szczególnie mama nie była zachwycona pomysłem podróżowania autostopem. Sam wyjazd nad morze jeszcze by przeszedł, ale wizja osiemnastoletniej córki wystawiającej kciuk przed nieznanymi autami zdecydowanie nie przypadła jej do gustu.

Trudno się zresztą dziwić. Z dzisiejszej perspektywy sama rozumiem, że mogła się martwić. Nie miałyśmy żadnego doświadczenia w łapaniu okazji, nie znałyśmy kierowców, którzy mogliby nas zabrać, a do tego zamierzałyśmy jechać we dwie, z plecakami i namiotem, przez kawał Polski. Dla mamy nie była to romantyczna przygoda, tylko całkiem solidna porcja powodów do niepokoju.

Na szczęście w rodzinnej naradzie do głosu doszedł tata. Przypomniał mamie, że przecież mam już osiemnaście lat, jestem dorosła i mogę sama decydować o swoich wakacjach. A potem dorzucił argument kalibru ciężkiego, który trudno było zignorować: mama w wieku osiemnastu lat była już jego żoną!

Nie wiem, czy to był argument nie do podważenia, czy po prostu tata uznał, że czas zakończyć dyskusję celnym strzałem. W każdym razie pomogło. Mama ostatecznie zgodziła się na wyjazd, choć podejrzewam, że jej obawy nie zniknęły jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Po prostu uznała, że nie ma sensu trzymać mnie w domu na siłę.

Nie było jednak żadnego rodzinnego odprowadzania na miejsce zbiórki ani uroczystego pożegnania przy samochodzie. Rano po prostu się pożegnaliśmy i ruszyłam na umówione spotkanie z Kaśką. Oczywiście jeszcze na pożegnanie usłyszałam cały zestaw rodzicielskich uwag: żebym uważała, nie wsiadała do byle kogo, pilnowała swoich rzeczy i nie robiła głupstw. Zapewne padło też tradycyjne przypomnienie, żeby dać znać, kiedy dotrzemy na miejsce.

Słuchałam tego wszystkiego z miną osoby, która doskonale wie, co robi i zjadła wszystkie rozumy. W końcu miałam osiemnaście lat, plecak, namiot i wielkie wakacyjne plany. Nie wybierałam się przecież na koniec świata!

Dzisiaj myślę, że rodzice mieli całkiem sporo powodów do obaw. Ale wtedy bardziej niż ich niepokój czułam czystą ekscytację. Przygoda czekała, Kaśka miała już być gotowa, a Grzybowo wciąż było naszym wielkim celem. No i przecież tata przypomniał mamie, że jestem dorosła. Trudno było teraz wycofać się z takiego stanowiska!

Aśka, czyli akcja „na przyczepnego” i radary włączone na chłopaków

Wydawało się, że skład wyprawy mamy już zabetonowany: ja i Kaśka. Dwie osiemnastolatki, dwa plecaki, jeden cel i zero negocjacji. Nagle jednak na horyzoncie pojawiła się trzecia zawodniczka. Moja starsza o rok siostra Aśka, podsłuchawszy nasze plany, natychmiast włączyła tryb „a ja to co?” i uznała, że nad morze też by się chętnie wybrała.

Najchętniej oczywiście z nami. Bez zbędnego zawracania sobie głowy takimi drobiazgami, jak to, czy mamy gdzie ją upchnąć, czy w ogóle przewidzieliśmy trzeci bilet w tym wielkim planie. Skoro młodsza siostra rusza w świat, to przecież starsza nie będzie siedziała i patrzyła, jak odjeżdża pociąg do przygody!

Tym razem jednak los – a konkretnie mama – ostudził te morskie zapędy szybciej niż zimny Bałtyk. Mama nie zamierzała wywracać domowego grafiku do góry nogami tylko dlatego, że starsza córka nagle poczuła zew fali. W gospodarstwie roboty przy warzywach było po uszy i ktoś musiał zostać na posterunku. Stanęło na tym, że najpierw wyruszymy my z Kaśką, a Aśka w swoim czasie pojedzie do babci.

I tak znów zostałyśmy we dwie. Trochę mi było szkoda siostry, bo przecież bardzo ją kochałam i lubiłam się z nią trzymać, ale z drugiej strony nie było mowy, żebym odpuściła wyjazd, na który ostrzyłam sobie zęby przez cały rok.

Poza tym, jako młodsza siostra, miałam już wbudowany radar na pewien charakterystyczny talent Aśki. Lubiła czasem przejąć coś, co wcześniej upatrzyłam sobie ja – i nie chodziło tu wyłącznie o ciuchy czy drobiazgi, bo czasem na radar wchodziły też chłopaki! Żadnej złej woli czy złośliwości w tym nie było – po prostu taki miała temperament i uważała, że skoro coś jest warte uwagi, to grzech tego nie sprawdzić, nawet jeśli pierwsza w kolejkę ustawiła się młodsza siostra.

Dzisiaj patrzę na to z wielkim uśmiechem. Te rodzinne, siostrzane potyczki z biegiem lat nabierają zupełnie innego smaku. Aśka nigdy nie była żadnym czarnym charakterem – po prostu dzieliłyśmy dom, wspólne wspomnienia i czasem bardzo swobodne podejście do tego, co do kogo należy.

Tym razem jednak dyskusja była krótka jak letni deszcz. Skład zamknięty: ja i Kaśka. I bardzo dobrze, bo przygód, które na nas czekały, i tak starczyłoby na co najmniej pół powiatu!

Pakowanie, czyli cały dobytek w dwóch plecakach i sztab kryzysowy nad konserwowym gulaszem

Zanim jednak mogłyśmy ruszyć na podbój Bałtyku, trzeba było skompletować cały nasz wakacyjny ekwipunek. Na szczęście nie startowałam z poziomu kompletnego laika. Byłam harcerką, miałam za sobą już kilka biwaków i doskonale wiedziałam, że wyjazd pod namiot wymaga czegoś więcej niż dobrego humoru i pary czystych skarpetek. Posiadałam nawet odznakę „Trzy Pióra”, więc w naszym duecie robiłam za nieoficjalnego eksperta od przetrwania w dziczy.

Miałam własny śpiwór i menażkę, wiedziałam też z grubsza, co wpakować do środka, żeby w środku nocy nie płakać nad brakiem otwieracza do puszek. Nie oznaczało to oczywiście, że dysponowałyśmy jakimś kosmicznym, wyczynowym sprzętem. Nasze wyposażenie było raczej z gatunku „skromnie, ale z godnością”, jednak na młodzieżową eskapadę nad morze w zupełności wystarczyło.

Kluczowym elementem operacji był dach nad głową. Udało nam się pożyczyć dwuosobowy namiot, co od razu rozwiązywało problem spania pod gołym niebem. Do tego każda z nas miała swój plecak ze Składnicy Harcerskiej – taki klasyczny, który na pusto wygląda niepozornie, a po zapakowaniu zamienia się w ciężki, nieforemny głaz. I właściwie na tym opierała się nasza baza noclegowa: pożyczony namiot, śpiwory, dwa plecaki i święte przekonanie, że jakoś to ogarniemy.

Samo pakowanie rozciągnęło się na cały tydzień i przypominało obrady sztabu kryzysowego. Spotykałyśmy się, rozkładałyśmy wszystko na podłodze, naradzałyśmy się, co koniecznie zabrać, a co tylko niepotrzebnie obciąży kręgosłup. Potem znowu robiłyśmy przegląd, wyjmowałyśmy połowę rzeczy i dochodziłyśmy do wniosku, że jednak koniecznie trzeba dorzucić jeszcze coś „na wszelki wypadek”. Klasyka przedwakacyjnych przygotowań – tyle że u nas każdy ten „wszelki wypadek” trzeba było później dźwigać na własnych plecach.

Do środka trafiły ręczniki, konserwy i podstawowy prowiant. Nie zamierzałyśmy przecież targać ze sobą całej spiżarni i kuchni polowej. Plan był prosty i elastyczny jak guma od majtek: śpimy pod namiotem, a jeśli nie znajdziemy pola biwakowego, jakoś poradzimy sobie również na dziko. Jedzenie będziemy dokupować na bieżąco po drodze – w razie potrzeby zawsze można przecież wpaść do baru mlecznego, dworcowego bufetu albo jakiegoś przydrożnego barku z zapiekankami.

Zero luksusów, zero hoteli i zero szczegółowego harmonogramu. Miałyśmy za to pożyczony namiot, zapas konserw i plecaki, które z każdym kolejnym dniem narad robiły się coraz bardziej pojemne… przynajmniej do momentu, aż nie trzeba było ich podnieść z podłogi.

Z dzisiejszej perspektywy pewnie spakowałabym się zupełnie inaczej i połowę rzeczy zostawiła w domu. Wtedy jednak byłam święcie przekonana, że jesteśmy przygotowane jak na wyprawę polarną. W końcu harcerskie „Trzy Pióra” zobowiązują! A jeśli o czymś zapomniałyśmy – cóż, od czego jest wakacyjna improwizacja.

Wszystko było dopięte na ostatni guzik. Zostało tylko nastawić budzik, spotkać się rano z Kaśką i wreszcie ruszyć w świat.

Ale o tym opowiem już innym razem, kiedy znajdę chwilę wolnego czasu. To zresztą zupełnie inna historia…

A tak na marginesie, kochani, jak widzicie, swoim kolejnym opowiadaniem z własnego życia wprowadzam tutaj trochę prywaty. Ale zżyłam się już z Wami przez ten czas. Niedługo miną dwa lata, odkąd się znamy, więc pomyślałam, że odrobina opowieści o sobie chyba nikomu nie zaszkodzi. 😉

A tak właściwie, kto powiedział, że na takiej stronie musimy pisać wyłącznie o naturyzmie? Przecież naturyzm, choć jest dla nas ważny, stanowi tylko jeden z elementów naszego życia. Obok niego dzieje się mnóstwo innych rzeczy, mamy swoje przygody, wspomnienia, radości i czasem całkiem zabawne historie. Nieraz naprawdę fajnie jest wrócić myślami do dawnych, młodzieńczych czasów i przypomnieć sobie, jacy byliśmy, co nam chodziło po głowach i jakie pomysły przychodziły nam do głowy.

Was również zachęcam do dzielenia się podobnymi wspomnieniami. Nie tylko naturystycznymi! Chętnie poczytam o Waszych młodzieńczych przygodach, wakacyjnych wyprawach i różnych historiach, które do dziś wywołują uśmiech na twarzy.

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę wszystkim miłej niedzieli!

Celina

PS

Ten tekst dedykuję mojej przyjaciółce Kasi – bez której ta historia i wiele innych wspaniałych przygód nigdy by się nie wydarzyło. A także wszystkim ludzikom, których lata szalonej młodości przypadły na lata 90. ❤️

  • Więcej
Komentarze (0)
Zaloguj się lub Załóż konto aby zobaczyć lub skomentować tę treść.
Popularne wpisy
Reklama