- · 61 znajomych
-
86 obserwujących
Misja Mietków, czyli jak spaliłyśmy sobie wszystko
Dzisiaj mam dla was pewną opowieść z mojego życia, a postanowiłam się nią tutaj z Wami podzielić, ponieważ dotyczy właśnie naturyzmu i moich absolutnie pierwszych z nim doświadczeń.
Wszystko zaczęło się od tego, że niedawno dzwoniła do mnie stara kumpela, Kaśka. Tak siedziałyśmy na telefonie, wspominając stare dzieje, aż w końcu przypomniałyśmy sobie tę konkretną historię – zwłaszcza że w pewnym momencie rzuciłam jej luźno: „Kaśka, a wiesz, że ja dzisiaj opiekuję się stroną dla naturystów?”. Wtedy obie wybuchnęłyśmy takim śmiechem, że aż mój piesio zerwał się z kanapy.
Kaśka to giganciara jakich mało, żywioł nie do zatrzymania i dziewczyna, z którą w młodości przeżyłam tyle przygód, że starczyłoby na scenariusz do miniserialu. Myślę, że każdy z nas miał w swoim życiu taką właśnie osobę – kogoś, kto potrafił wciągnąć cię w największe szaleństwo, a człowiek szedł za nim w ciemno, bo z nią nawet największa katastrofa wydawała się ekscytującą misją.
A zaczęło się to wszystko pewnego upalnego dnia na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy obie miałyśmy po siedemnaście lat, zero życiowego doświadczenia i głowy pełne bzdur...
Operacja „Ciotka” i poranny pociąg ku wolności
Jeżeli myślicie, że kryzys wieku dorastania polega na tym, że na dwa dni przed końcem wakacji uświadomicie sobie, iż nie przeczytaliście „Nad Niemnem”, to znaczy, że nigdy nie mieliście siedemnastu lat na początku lat dziewięćdziesiątych gdzieś na rogatkach Wrocławia i nie wpadliście na genialny pomysł, żeby zostać pionierami polskiego ruchu naturystycznego.
Teraz, kiedy patrzę na to z perspektywy czasu – mając kilkadziesiąt lat, kubek gorzkiej melisy w dłoni i święty spokój – mogę się z tego w duchu podśmiewać. Ale wtedy? Wtedy to była operacja o stopniu skomplikowania lądowania promu kosmicznego, okupiona dawką czystej, nastoletniej paranoi i zapachem luksusowego szamponu z Pewexu, którego butelka trzymana była w domu na honorowym miejscu jak relikwia.
Wszystko zaczęło się w popołudniową nudę u mnie w pokoju. Mieszkałyśmy na wsi pod Wrocławiem, gdzie czas w latach dziewięćdziesiątych płynął według bardzo specyficznego rytmu: rano gdaczą kury sąsiada, w południe przejeżdża traktor Ursus z przyczepą pełną słomy, a po południu najciekawszą rzeczą, jaką można zrobić, jest czekanie, czy PKS w ogóle przyjedzie, czy kierowca zasnął na pętli.
Kaśka wbiła do mnie do domu bez pukania – bo na wsi drzwi rzadko się zamykało na klucz, dopóki gospodarz nie poszedł np. na pole. Rzuciła na moje łóżko w kwiaty świeżutki, pachnący farbą drukarską egzemplarz pisma „Natura Naturyzm”, które jakimś cudem udało jej się zdobyć w kiosku „Ruchu” przy stacji PKP.
Z kolorowych stron magazynu spoglądali na nas uśmiechnięci, całkowicie nadzy ludzie, dumnie obwieszczający rewolucję obyczajową nad polskimi wodami.
Kaśka popatrzyła na mnie wzrokiem ideowej rewolucjonistki, dotknęła palcem zdjęcia na okładce i rzuciła zdanie, które miało zaważyć na naszym zdrowiu psychicznym i stanie naszych pleców i nie tylko:
– Celina. Koniec z duszeniem się w tych bluzkach z poliestru i patrzeniem, jak kury dziobią ziarno. Nad Jeziorem Mietkowskim jest dzika plaża naturystyczna. Pojedziemy tam pociągiem. I zrzucimy z siebie wszystko... wszyściusieńko.
Jezioro Mietkowskie to sztuczny zbiornik wodny w moich dalszych okolicach. gdzieś z... 35 km ode mnie.
Patrzyłam na kolorową okładkę „Natury Naturyzmu”, z której uśmiechała się para opalonych ludzi na tle piaszczystych wydm, a potem na Kaśkę. W jej oczach palił się ten sam ogień, który zapewne towarzyszył romantykom przy pisaniu manifestów, tylko że Kaśka zamiast o wolność narodu walczyła o prawo do nieposiadania na sobie kostiumu kąpielowego z elastanu.
– Przecież Mietków to kupa kilometrów stąd – bąknęłam, próbując znaleźć jakikolwiek racjonalny powód, by nie opuszczać mojego bezpiecznego pokoju. – Czym tam dojedziemy? PKS-em do Wrocławia, a potem pociągiem? Kaśka, przecież jak nas ktoś ze wsi zobaczy na stacji z ręcznikami, to zanim dojedziemy do Mietkowa, moja mama już będzie wiedziała, że nie idziemy do biblioteki.
– Nikt nas nie zobaczy, jak wyjedziemy pierwszym pociągiem o szóstej rano! – Kaśka usiadła na brzegu mojego łóżka tak gwałtownie, że sprężyny jęknęły w protestacyjnym akordzie. – Przestań być taką mieszczanką z rogatek, Celina! Popatrz na tych ludzi na zdjęciu. Czy oni wyglądają, jakby przejmowali się sąsiadem który jeździ ciągnikiem? Oni są wolni. Poza tym mam plan. Mówimy w domu, że jedziemy do Wrocławia do księgarni po podręczniki do trzeciej klasy. Dają nam po stówce na bilety i książki, a my kupujemy bilet do Mietkowa i wracamy przed wieczornym udojem.
– Przed czym?! Przecież my nie mamy krów?
– No, zanim twoi rodzice zorientują się, że nie ma cię w domu – machnęła ręką z niecierpliwością. – Przemycimy ręczniki na dnie toreb, wciśniemy legitymacje szkolne do kieszeni i zrobimy to. Celina! Mamy lata dziewięćdziesiąte! Świat idzie do przodu, a my co? Będziemy całe wakacje plewić truskawki i słuchać disco polo z kasety sąsiada?
Spojrzałam na moją legitymację szkolną leżącą na biurku. Sztywny kartonik z fioletową pieczątką i moim zdjęciem, na którym wyglądałam jak po potrąceniu przez ciągnik, wyraźnie wskazywał, że jestem jeszcze nastolatką i absolutnie żadnego prawa do robienia rzeczy dorosłych. Ale wizja zostania pionierką obyczajowej rewolucji na Dolnym Śląsku zaczęła podstępnie kiełkować w mojej głowie.
– A jak tam będą jacyś ludzie? – spytałam cicho, czując, jak w brzuchu zawiązuje mi się pierwszy supełek paniki. – Tacy... prawdziwi naturyści?
– To tym lepiej! – Kaśka złożyła gazetę z nabożnym szacunkiem i wcisnęła mi ją do rąk. – Zobaczymy, jak wygląda na żywo to całe golasowanie. Pakuj ręcznik i wyciągaj z szafy ten swój najlepszy olejek do opalania. Pojutrze o piątej trzydzieści przy trzepaku.
- Kaśka! To nie przejdzie! Trzeba wymyślić coś innego.
Na szczęście Kaśka miała głowę na karku – albo raczej potrafiła mnie świetnie przygotować do następnego jej pomysłu i tej operacji logistycznej. Wytłumaczyła mi dokładnie co mam powiedzieć i jak mam zarzucić wędkę, żeby mama niczego nie podejrzewała. Zaczęłam od razu działać według jej wskazówek następnego dnia.
– Mamo, my z Kaśką jedziemy do jej ciotki nad Mietków! – ogłosiłam przy śniadaniu z miną tak anielską, że mleko w szklance mogłoby się skwasić ze wzruszenia. – Ciotka Kaśki zaprosiła nas na jagody i żeby pomóc jej w przetworach na zimę. Wrócimy wieczornym pociągiem, wszystko pod kontrolą.
Moja mama, akurat zajęta skubaniem kurczaka na rosół, nawet na mnie nie spojrzała, tylko machnęła ręką i rzuciła: – Tylko mi tam nie wariujcie jak wy to potraficie i miejcie oko na to, co jecie w tym lesie.
I tak oto nasz nielegalny, obyczajowy skok w nieznane został oficjalnie usankcjonowany pod przykrywką wiejskiej gospodarki i pomocy bliżej nieokreślonej ciotce Kaśki (która w rzeczywistości mieszkała zupełnie gdzie indziej i nie miała bladego pojęcia o naszym wypadzie).
Nastał kolejny lipcowy dzień – poranek tak idealny, że aż podejrzany. Słońce dopiero co wyłoniło się ponad dachami i stertami słomy na naszej wsi, a powietrze już pachniało kurzem, rozgrzanym asfaltem i tą specyficzną, leniwą nudą wakacji na prowincji.
O piątej trzydzieści stałam przy trzepaku z torbą wypchaną po brzegi tak, jakbyśmy szły na co najmniej dwutygodniową kolonizację dzikich terenów Syberii, a nie na jednodniowy wypad nad jezioro. Kaśka zjawiła się punktualnie, ubrana w powiewną spódnicę w słoneczniki i z dumnie zapiętym na ramieniu plecakiem, w którym – jak się później okazało – zamiast kanapkowego prowiantu dominował świeży numer „Natury Naturyzmu”, dwa wielkie ręczniki i słoik domowego dżemu porzeczkowego (bo „człowiek w obliczu natury musi coś jeść, a ciotka to tylko przykrywka która miała wykarmić”).
Droga na stację PKP wczesnym rankiem przypominała marsz skazańców na szafot, chociaż tym razem miałyśmy w zanadrzu żelazną wymówkę. Każdy pies za płotem wciąż wydawał nam się jednak potencjalnym donosicielem, a każdy traktor mknący w stronę pola – zwiastunem katastrofy.
Kiedy wreszcie wtaszczyłyśmy się do wysłużonego pociągu osobowego relacji Wrocław–Szklarska Poręba (który zatrzymywał się dosłownie wszędzie, nie tylko w Mietkowie ale również wliczając w to przydrożne krzaki i zapomniane przez boga i kolej perony), poczułyśmy pierwszą ulgę.
W wagonie pachniało dymem z papierosów „Popularne”, starą dermą na siedzeniach i specyficznym zapachem wilgotnej podłogi. Usiadłyśmy na samym końcu wagonu, a Kaśka, otwierając okno na oścież, żeby wiatr rozwiewał jej grzywkę, oparła się łokciem o ramę z miną zdobywczyni nowych lądów.
– Czujesz to, Celina? – krzyknęła przez hałas turkotających kół i pędzący wiatr. – Mietków wzywa, a my płyniemy ku nowej przygodzie!
A ja siedziałam na skraju ławki, kurczowo ściskając w dłoni tekturowy bilet i legitymację szkolną wciśniętą głęboko w kieszeń, myśląc tylko o tym, czy w ogóle trafiłyśmy do odpowiedniego pociągu i czy nad jeziorem Mietkowskim rzeczywiście jest taka plaża, jak pisało w tej ich gazecie i czy też aby nie spotkamy tam połowę ludzi z mojego liceum.
Pociąg turkotał na zwrotnicach, a my wciąż miałyśmy przed sobą całą drogę. Kiedy mijałyśmy kolejne małe stacyjki, gdzie na peronach staruszki sprzedawały jagody w kubkach po śmietanie, Kaśka oparła głowę o zagłówek i zaczęła kartkować „Naturę Naturyzm”.
– Patrz, Celina – szturchnęła mnie w ramię, pokazując zdjęcie pary na wydmach. – Oni tam na pewno nie mają problemów z tym, czy w pociągu konduktor krzywo na nich patrzy. Pełny relaks. Żadnych gumek od majtek które mogą cię uwierać... kapujesz?
– Tylko że ci ludzie wyglądają, jakby smarowali się czymś innym niż tłustym mlekiem po słońcu u ciotki – mruknęłam, zerkając ukradkiem na siedzącego naprzeciwko pana w berecie, który właśnie obierał jajko na twardo. Zapach jedzenia wymieszał się z dymem papierosowym i letnim upałem wpadającym przez uchylone okno.
Po niecałej godzinie monotonnej jazdy i odliczania słupów kilometrowych wysiadłyśmy na stacji w Mietkowie. Peron był pusty, słońce już teraz dawało o sobie znać, a w powietrzu unosił się specyficzny zapach jeziora – mieszanina rozgrzanego piachu, mułu i trzcin.
Zamiast romantycznej ścieżki wprost z okładki, pierwsze kroki skierowałyśmy na polną drogę prowadzącą w stronę wody. Torby ciężyły na ramionach, słońce zaczynało niemiłosiernie piec w kark, a do tego doszedł ten niepokojący moment, w którym człowiek uświadamia sobie, że teoria z gazety to jedno, a rozebranie się do rosołu na polskiej prowincji to zupełnie inna kategoria sportów ekstremalnych.
Wyszłyśmy zza kępy wysokich zarośli na szeroki brzeg i... zamarłyśmy.
Pusta plaża, złote słońce i... komary
Zalew Mietkowski rozciągał się przed nami w całej swojej krasie, ale plaża była całkowicie, absolutnie, grzesznie pusta. Zero tłumów, zero gapiów, żadnego strachu przed wzrokiem sąsiada z ciągnika. Okazało się, że był powszedni dzień, środek tygodnia, kiedy normalni ludzie pracowali albo kisili się w dusznych biurach we Wrocławiu. Jedynym świadkiem naszego przybycia była wbita w piasek spróchniała tablica z odłamanym rogiem, na której czerwoną, łuszczącą się farbą ktoś namalował zamierzchły napis: „Plaża naturystów”.
Kaśka zatrzymała się z opuszczoną szczęką. Spojrzała na puste miejsca, potem na tablicę, a w jej oczach czaił się lekki zawód.
– Nikogo? – bąknęła z niedowierzaniem, jakby brak widowni odebrał połowę ideowego sensu naszej rewolucji. – Przecież tu miało być... no wiesz, wyzwolone towarzystwo, manifestacja wolności, a nie pusto jak na Saharze!
Za to ja? Ja przyjęłam tę sytuację z nieukrywaną, niemal grzeszną radością. Moje serce, które jeszcze minutę temu waliło gdzieś w okolicach gardła, natychmiast zwolniło o połowę. Jeśli nikogo tu nie ma, to znaczy, że nikt z mojego liceum nie zobaczy mojego rozmazanego zdjęcia legitymacyjnego w wersji naturalnej.
– Kaśka, żaden tłum nam niepotrzebny! – wyszeptałam z szerokim uśmiechem, zrzucając ciężką torbę z ramienia na piasek. – Przynajmniej nikt nam nie zajmie najlepszego miejsca. Powiedziałam z nieukrywaną ironią.
Zalew Mietkowski wyglądał imponująco, ale pas krzaków i dzikich szurających trzcin wokół nas wydawał się idealną kryjówką dla całego powiatu. Kaśka tymczasem nie traciła ani sekundy. Z radosnym okrzykiem bojowym na ustach zrzuciła spódnicę w słoneczniki, cisnęła sandały w pokrzywy i nim zdążyłam powiedzieć „mama nas zabije”, stała już w pełnej krasie, prężąc się do słońca jak grecka bogini na dolnośląskiej ziemi.
– No na co czekasz, Celina?! – zawołała, machając rękami. – Poczuj to! Żadnych ciuchów, żadnych barier! Natura!
Zrobiłam głęboki wdech, przełknęłam ślinę i z prędkością żółwia zaczęłam rozpinanie guzika w moich ulubionych, sztywnych ogrodniczkach. Zrzucenie ubrań w wieku siedemnastu lat, w samym środku dzikiego pasma nad jeziorem, przypominało ściąganie z siebie pancerza ochronnego na środku tarczy strzelniczej. Kiedy w końcu stanęłam naga na piasku, każdy podchwycony z nad wody podmuch wiatru wydawał się ważyć sto kilogramów, a skóra natychmiast dostała gęsiej skórki – nie z zimna, a z czystej, paraliżującej tremy.
– I jak? – spytała Kaśka z dumą, jakby to ona osobiście wybudowała cały ten zbiornik retencyjny.
– Dziwnie... – wykrztusiłam, panicznie zasłaniając się dłońmi i rozglądając na boki. – Kaśka, a jak ktoś tu przyjdzie? Jak jakiś wędkarz wypłynie z tych trzcin?
– Celina, weź ty się wreszcie wyluzuj. Jesteśmy wolnymi ludźmi w wolnym kraju! Rozłóż ręcznik i chłoń promienie.
Rozłożyłyśmy nasze dwa wysłużone, domowe ręczniki na skrawku piachu pomieszanego z suchą trawą. Wydawało się, że misja zakończyła się pełnym sukcesem i oto stałyśmy się bohaterkami z okładki „Natury Naturyzmu”. Wtedy jednak lokalny ekosystem Mietkowa uznał, że czas na szybką weryfikację naszych wielkich idei.
Pierwszy nadleciał bąk koński – okaz tak potężny, że brzmiał jak nadciągający śmigłowiec bojowy. Chwilę po nim z okolicznych podmokłych szuwarów wyłoniła się cała eskadra dolnośląskich komarów, które w dwóch nagich siedemnastolatkach zwietrzyły szwedzki stół.
Zamiast dostojnego leżenia w harmonii z przyrodą, nasza „wolność” szybko zamieniła się w chaotyczny taniec wojenny. Kaśka próbowała opędzać się gałęzią odłamaną z pobliskiego krzaka, z powagą godną lepszej sprawy obwieszczając, że „to tylko drobne niedogodności procesu integracji z biologicznym otoczeniem”, a ja z piskiem ruszyłam w stronę wody, marząc tylko o tym, by schować się po samą brodę w chłodnej mułowatej wodzie.
Wigry 3 nadchodzą, czyli panika w szuwarach
I właśnie w momencie, gdy stałam po szyję w wodzie, a Kaśka na brzegu wykonywała skoki jak Indianin tańczący przy ognisku z gałęzią w dłoni, zza pobliskiego zakrętu ścieżki dobiegł nas złowrogi, metaliczny dźwięk.
Chrzęst łańcuchów rowerowych i głośne skrzypienie starych pedałów wyraźnie wskazywał, że ktoś nadjeżdżał.
W tym ułamku sekundy cała nasza ideowa wolność pękła jak bańka mydlana. Wizja uduchowionego obcowania z naturą ustąpiła miejsca czystemu, pierwotnemu instynktowi paniki.
– Rowerzyści! – syknęła Kaśka, która w ułamku sekundy porzuciła taniec Indiański. – Celina, ratunku, idą!
Zanim zdążyłam pomyśleć cokolwiek sensownego – na przykład o tym, że przecież miałyśmy prawo tu być, skoro stała tu oficjalna tablica – zadziałał odruch bezwarunkowy każdej siedemnastolatki z polskiej prowincji, która panicznie boi się kompromitacji przed całą okolicą.
Kaśka dała nura w wysokie krzaki tarniny, całkowicie ignorując kolce, które pewnie w tej samej minucie ryły jej skórę. Ja – wciąż zanurzona w wodzie po szyję – zamieniłam się w kamień, próbując wtopić się w taflę jeziora i licząc na to, że piaszczysto - mulaste dno mnie połknie albo że z perspektywy ścieżki wyglądam co najwyżej jak duża, brązowa kaczka.
Zza zakrętu, ze złowrogim metalicznym zgrzytem, wytoczyli się dwaj miejscowi wędkarze na rowerach typu Wigry 3. Obaj mieli na sobie rozpięte koszule w kratę, gumowe buty i słomkowe kapelusze, a na bagażnikach wieźli blaszane wiaderka i poskładane wędki bambusowe.
Przejechali powoli polną drogą, tuż obok naszych bezpańskich ubrań i porzuconego słoika z dżemem porzeczkowym. Jeden z nich, wąsaty pan w średnim wieku, rzucił okiem na naszą garderobę leżącą na piasku, potem zerknął na tablicę „Plaża naturystów”, a na koniec przeniósł wzrok na moją głowę wystającą z wody i na kępę krzaków, w której drżała Kaśka.
Żaden z nich się nie zatrzymał. Wędkarz jedynie pokręcił z politowaniem głową, splunął na ziemię z miną prawdziwego gospodarza i rzucił do kolegi głębokim basem: – Ech, gówniarnia... Znowu jakieś miastowe poje...
Dźwięk pedałów powoli ucichł w oddali, a metaliczny zgrzyt rozpuścił się w szumie delikatnych fal.
Przez dobre trzy minuty żadna z nas nie odważyła się wydać z siebie dźwięku. W końcu z krzaków wyłoniła się Kaśka – podrapana, cała w leśnych rzepach, z gałęzią w ręku niczym partyzant po ciężkim starciu z wrogiem. Spojrzałyśmy na siebie, po czym wybuchłyśmy takim rykiem, że spłoszyłyśmy wszystkie żaby w promieniu kilometra.
Kiedy adrenalina opadła, a po wędkarzach nie było już nawet śladu, otrzepałyśmy się i uznałyśmy, że nie po to tłukłyśmy się pociągiem przez pół województwa i kłamałyśmy o pomocy w przetworach, żeby wracać po kwadransie.
– No dobra – otrzepała ręce Kaśka z miną niewzruszonej weteranki. – Najgorsze mamy za sobą. Teraz czas na relaks, bo słońce świeci, a my wciąż jesteśmy na plaży golasów.
I faktycznie, spędziłyśmy tam kilka naprawdę pięknych, leniwych godzin. Słońce grzało dokładnie tak, jak w tym magazynie z kiosku, woda w Mietkowie chłodziła rozgrzane ciało, a komary i bąki – po tym, jak wymusiły na nas permanentny ruch – w końcu dały nam lekki rozejm. Leżałyśmy na ręcznikach, słuchając szumu wiatru w trzcinach, czytając stare gazety i rozmawiając o tym, jakie to będziemy dorosłe i niezależne, kiedy wreszcie skończymy to nieszczęsne liceum.
Dopiero gdy słońce zaczęło powoli chylić się ku zachodowi, a w brzuchach zaburczało z głodu, zebrałyśmy się do drogi powrotnej. Do domu wróciłyśmy punktualnie przed wieczorem, pachnące słońcem, jeziorem, dymem papierosowym z pociągu i własną, nastoletnią dumą.
Tyle że ta nasza nastoletnia duma miała mocno buraczkowy odcień. Kiedy weszłam do domu i wreszcie stanęłam przed staromodnym lustrem w przedpokoju, zrzuciwszy z siebie duszne ubranie, z przerażenia o mały włos nie krzyknęłam. Zamiast równomiernej, złocistej opalenizny rodem z gazety, wyglądałam jak świeżo ugotowany homar – i to w wersji absolutnie całościowej.
Piekło absolutnie wszystko: od ramion, przez brzuch, aż po miejsca, które słońca nie widziały od urodzenia. Każdy ruch groził eksplozją, a założenie luźnej, bawełnianej koszulki nocnej przypominało ubieranie się w papier ścierny. Moja mama, gdy tylko zobaczyła moją czerwoną jak burak twarz i podejrzanie jednolitą czerwoność sięgającą głęboko pod dekolt, zmrużyła oczy i bez słowa wyciągnęła z piwniczki kamionkowy słoik z zsiadłym mlekiem.
– I jak tam te przetwory u ciotki? – spytała z niewinną miną, rozsmarowując mi chłodny, gęsty kożuch na plecach, podczas gdy ja stękałam z bólu. A potem przyjrzała mi się uważniej i dodała z lekkim ukłuciem ironii: – Ciekawa ta praca u Ciotki Kaśki... Gorąco musiało być, skoro zbierałyście te jagody bez bluzek. I chyba bez czegokolwiek innego, bo śladów po ramiączkach i majtkach jakoś nigdzie nie widzę. Ciotka też tak paradowała?
Zamarłam, a serce skoczyło mi do gardła szybciej niż na widok wędkarzy.
– M-mamo... po prostu... tak strasznie gorąco było w tych grządkach, że zrzuciłyśmy podkoszulki przy plewieniu! No zagoniła nas jeszcze do plewienia – wykrztusiłam panicznie, próbując zachować twarz i zaciskając zęby, gdy matka nakładała kolejną porcję zsiadłego mleka. – A ciotka mówiła, że słońce najlepiej leczy!
Mama tylko pokręciła głową z pobłażliwym uśmiechem, nie komentując już więcej moich marnych tłumaczeń.
Przez kolejne trzy dni obie z Kaśką chodziłyśmy po wsi jak sztywne roboty, unikając jakiegokolwiek dotyku i smarując się wszystkim, co było pod ręką – od zsiadłego mleka po sok z aloesu. Skóra schodziła z nas płatami jeszcze przez dwa tygodnie, zostawiając pamiątkę w postaci piegów i poczucia, że pierwsza lekcja naturyzmu kosztowała nas sporo żywego mięsa.
Ale wiecie co? Ani przez sekundę tego nie żałowałyśmy.
Dzisiaj, kiedy zarządzam stroną dla naturystów, a ludzie piszą mi na czacie o swoich wątpliwościach przed pierwszym wyjściem na nagą plażę, uśmiecham się pod nosem. Zawsze powtarzam im to samo: najstraszniejsze nie są komary ani nawet wędkarz na Wigrach 3. Najstraszniejsze jest to, że człowiek niepotrzebnie czuje się wtedy jakby miał siedemnaście lat i wydaje mu się, że cały świat patrzy akurat na niego.
A jakie były Wasze początki z nagim opalaniem? Też macie na koncie ucieczki w szuwary przed wędkarzami, strategiczne ukrywanie się przed światem albo inne śmieszne przygody z czasów młodości?
Koniecznie dajcie znać w komentarzu – podzielcie się swoimi historiami, bo pewnie, każdy z nas musiał kiedyś przejść swoją własną „szkołę przetrwania”!
PS
Ten tekst dedykuję mojej przyjaciółce Kasi – bez której ta historia i inne wspaniałe przygody nigdy by się nie wydarzyły. Dziękuję Ci, Kasiu, i nie mogę się już doczekać, kiedy znowu się zobaczymy.
-
- · para_para
- ·
Super historia, fajnie opisana, chociaż bolesna🤣. Aż się lata 90 przypomniały, a że także mieliśmy wtedy po naście lat to tym bardziej, te pociągi, i jajka na twardo i chleb z pomidorem, no mam to przed oczami wszystko, dzięki Ci za to.😍
Moja historia to jest taki " naturyzm sytuacyjny".
W miejscowości, w której mieszkałem były stawy po kopaniu gliny, tzw. glinianki. To było jedyne miejsce w promieniu 15km gdzie można było zamoczyć tylek i poleżeć na pseudo plaży. Woda w sumie czysta, tylko strasznie twarda. Wszystkie dzieciaki z okolicy tam chodziły, ale większość bez zgody rodziców a nawet przy ich całkowitym zakazie, pod karą pasiora na tyłku i szlabanu na wszystko. Fakt nie było to bezpieczne miejsce dla dzieci. Ale takie miejsca są najlepsze przecież🤣.
Aby mama się nie kapnęła, nie można było wziąć kąpielówek, ani ręcznika, ani nic z tych rzeczy, przecież szedłem się bawić z kolegami i koleżankami z klasy.
A więc można było się kąpać w gaciach i czekać aż wyschną przed powrotem do domu, albo na golasa. Komisyjnie z ekipą kolegów i koleżanek z klasy uznaliśmy że opcja na golaska jest zdecydowanie lepsza bo nie marnujemy czasu na schnięcie. To była 6 może 7 klasa podstawówki. Ekipa chyba z 6 osób. Znaleźliśmy sobie miejsce w krzakach gdzie można było wchodzić do wody i zostawić ubrania żeby nikt nie zabrał i żeby nas inni nie widzieli bo tam też przychodzili dorośli, sąsiedzi nasi. I tak kąpalismy się na golasa. Dziewczyny, chłopaki razem, i nawet za bardzo nikt się nie wstydził. No może dziewczyny trochę, ale szliśmy im na rękę i odwracaliśmy się jak wchodziły i wychodziły z wody, chyba tylko dlatego że chcieliśmy żeby też z nami były. Było super, wtedy nie myśleliśmy o tym że przecież jesteśmy na golasa, tylko raczej o tym żeby mama się nie dowiedziała że byliśmy na gliniankach się kąpać. A mama i tak pewnie wiedziała, bo włosy po tej kąpieli były jak druty a ciało już z daleka śmierdzialo gliną🤣. Piękne czasy.
-
- · MichałWro
- ·
Uwielbiam takie historie. Ja swoją już się dzieliłem, więc wiesz, że byłem nawet trochę młodszy niż Ty w chwili debiutu, ale też było ściemnianie rodzicom i skok na głęboką wodę. Natomiast mogę się poszczycić tym, że może na plaży wyglądam...nietypowo, z wiadomym organem nasmarowanym grubą warstwą kremu filtr 50, ale nigdy się nie spaliłem poniżej pasa, powyżej ud ;-)
Rozumiem, że historia była z zamierzenia humorystyczna, więc to nie pasowałoby do klimatu, ale szkoda, że nie dałaś nam głębszego "spojrzenia" do wnętrza swojej głowy w momencie jak już te ogrodniczki rozpięłaś :) Mnie ten moment debiutowania najbardziej zawsze ciekawi, myśli jak już się jest sekundę "po" i sam lubię wracać do tego co czułem wtedy gdy ja debiutowałem.
-
RE: ... szkoda, że nie dałaś nam głębszego "spojrzenia"
Nie dałam głębszego spojrzenia, ponieważ… wtedy po prostu tego nie miałam. 😉 Napisałam tak, jak było. Na początku towarzyszył mi przede wszystkim strach i skrępowanie. A dlaczego? Już wyjaśniam.
To były moje pierwsze występy na publicznej plaży naturystycznej, ale nie pierwsza inicjacja nagiego opalania czy kąpieli. Tego rodzaju przygodę, a także odczucia trochę bardziej zbliżone do tych, o których piszesz, poznałam dopiero rok później, będąc nad morzem. Ta plaża, którą opisuję w swojej historii, była bowiem… pusta.
Wychowałam się na wsi, nad rzeką, w której latem kąpali się wszyscy. Moje pierwsze nagie kąpiele i odpoczynek na łonie natury wyglądały więc zupełnie inaczej i były podobne do tych które opisują powyżej para_para. Były kąpiele z koleżankami, ogniska nad rzeką z całą paczką znajomych, a czasami również kąpanie się na „waleta”, jak to nazywali chłopcy. Oczywiście wszystko odbywało się według tych niepisanych zasad damsko-męskich i reguł dobrego wychowania, o których wspomina para_para.
Tak więc, jeśli pytasz mnie o pierwsze odczucia związane z byciem nago na łonie natury, wśród innych ludzi, to… tak, były podobne do Twoich. Ale jeśli pytasz o pierwsze odczucia związane z nagością na typowej plaży naturystycznej, wśród obcych ludzi, to na to przyszła kolej dopiero rok później.
Może kiedyś opiszę również tamto doświadczenie, bo jest co opowiadać. I chyba właśnie wtedy będę mogła zajrzeć nieco głębiej do wnętrza swojej głowy. 😉
-
Re: Były kąpiele z koleżankami, ogniska nad rzeką z całą paczką znajomych, a czasami również kąpanie się na „waleta”, jak to nazywali chłopcy. Oczywiście wszystko odbywało się według tych niepisanych zasad damsko-męskich i reguł dobrego wychowania
To było niesamowite, zabronione a jednocześnie tak normalne, wydaje się nierealne obecnie, niestety.
PS. Na waleta....... Tak, to było bardzo popularne określenie hehe
-
- · Zdzisław
- ·
Mega opowieść, popłakałem;) się ze śmiechu. Mogłyście mnie zabrać ze sobą jako młodszego braciszka;)